In twee dagen tijd: weg!

De grond dreunt nog na. Verschrikt komt mijn dochter van de trap rennen. Het leek wel of er een bom explodeerde. Het blijkt echter de laatste boom te zijn die tegenover ons huis tegen de grond is gewerkt. De kavel is in twee dagen huis- en bomenvrij gemaakt. Dat kan hier in Amerika. De huizen zijn niet van steen, maar van hout en cardboard.

Op verschillende plaatsen in ons huis zitten daarom gaten in de (cardboard)muur. Soms traceerbaar (van een deur die te ver doorschoot) soms minder (van een voet in de keldermuur, niet te achterhalen van wie). Huizen zijn hier een bouwpakketten. Een pakket van houten platen aan elkaar vast geschroefd en daar komt een soort isolatie tegenaan. En dan de cardboard platen. Stenen gebruiken ze eigenlijk alleen maar voor het aanzien van de buitenkant, maar vaker zijn het een soort plastic platen die op houten planken lijken. Het gebeurt in Nederland vast ook wel, maar hier is het standaard.

Bouwpakketten

Wij wonen in een wijk die in de jaren vijftig is gebouwd. Veel van deze huizen zijn inmiddels verbouwd. Steeds meer huizen worden echter vervangen door – enorme – nieuwe huizen. De oude huizen worden verkocht als ‘tear downs’: huizen die je koopt om ze vervolgens te slopen en er een nieuw pand voor in de plaats te zetten.

Een nieuw huis waar vaak minimaal twee keer zoveel voor gevraagd wordt. En ze zijn ook vaak twee keer zo groot. 400 tot 600m2 is niet uitzonderlijk.  Daardoor moeten dus die decennia oude bomen worden neergehaald. Zoals dus ook tegenover ons.

Het gaat me echt aan mijn hart. Het waren prachtige bomen van misschien wel 80 meter hoog, waaronder vossen en herten scharrelen, waarin prachtige rode kardinaalsvogeltjes en blue jay’s (familie van de Vlaamse gaai heb ik me laten vertellen) nestelen, woody woodpeckers gaten hakken en eekhoorns hun nootjes verstoppen. En af en toe een slang over de takken kruipt.

Dit is wat Amerika zo anders maakt dan Nederland. Maar helaas moet de natuur en haar bewoners plaatsmaken voor de consumerende burgers. Die willen nu eenmaal grotere huizen en grotere auto’s en de bomen leggen daarvoor het loodje. Met een enorme dreun.

Deze column is ook verschenen op HoutensNieuws.nl

Excercise met mondmaskers…

Jaloers kijken we naar de persconferentie van premier Rutte. We horen hoe de intelligente lockdown langzaam weer wordt afgebouwd. Scholen weer open, naar de kapper gaan en weer uit eten kunnen. Vakantieparken weer van het slot. Natuurlijk met 1,5 meter afstand maar toch!

Hier zitten we nog volop in de stay-at-home order fase. Dat betekent dat alleen de essentiële winkels open zijn, we thuis moeten werken en studeren en alleen voor boodschappen of excercise de deur uit mogen.

Excercise blijkt een ruim begrip. Het betekent zoiets als ‘bewegen’. Op straat is het tegenwoordig daardoor een stuk drukker. Met mensen, niet met auto’s. Hardlopend, honden uitlatend of gewoon wandelend terwijl ze hard praten door hun telefoon.

Op mijn dagelijkse wandeling met onze hond levert dat regelmatig hilarische momenten op. In Amerika kennen ze niet de verkeersregel dat rechts voorrang heeft. Dus hoe passeer je elkaar als er teveel mensen (met en zonder hond) een splitsing naderen terwijl iedereen op 6 feet afstand blijft?

Veel mensen lopen ook met mondkapjes op. Ik heb alle varianten al voorbij zien komen. Zelfgemaakt, sjaals voor de mond of meer professionele maskers met zelfs een doorzichtige kap voor het gezicht. In onze staat is het verplicht om met maskers op naar de winkels te gaan. Op straat wordt het aanbevolen; aangezien er zo veel ruimte is bij ons in de wijk doe ik er niet aan mee.

Afgelopen weekend mocht onze puberzoon na 8 weken voor het eerst met een vriendje fietsen. Na als wederzijdse ouders de pubers strenge afstandsinstructies te hebben gegeven, kwam het vriendje aanfietsen met een medicinaal mondmasker op. Vanuit de Nederlands context zwaar overdreven, maar aangezien we de kansen op een nieuwe playdate niet wilden verpesten, heeft zoonlief dus ook met een masker op de wijk verkend. Je doet gekke dingen in coronatijd…

In Nederland zijn mondkapjes trending. Wij weten er inmiddels alles van. Maar we kunnen niet wachten totdat die dingen weer af mogen! Nog tips nodig? Kijk dan even hier!

Deze column verscheen op HoutensNieuws.nl

De evolutie van het mondkapje: van supersuf tot fashionista statement

Waar in Nederland de discussie’s over het nut van het dragen van een mondkapje maar voortduren, is het in de VS eenvoudig. Zonder gezichtsmasker kun je geweigerd worden in de supermarkt. En dat kun je er in tijden van corona niet echt bij hebben. Dus kun je er maar beter het beste van maken. Maar hoe? Sandy, Mirjam en Ingeborg zijn tegenwoordig ware mondkapjesexperts en praten je bij vanuit Washington en New York.

Whaa-shing-ten, niet Whoh-sjing-tòn…!

‘Maa-ham, het is Whaa-shing-ten, niet Whoh-sjing-tòn…!’ Het is inmiddels twee en half jaar geleden dat we Houten verlieten om tijdelijk in het land van Trump te gaan wonen vanwege het werk van mijn man. Na 2,5 jaar spreken onze kinderen inmiddels vloeiend Amerikaans en zijn ook verder halve Amerikanen geworden. Onderling spreken ze vaak Engels en als wij een Engels woord gebruiken dan worden we negen van de tien keer verbeterd.

Het is een bijzondere ervaring, met je hele hebben en houden verhuizen naar een land met nieuwe gewoontes en gebruiken. Nieuwe school, nieuwe vrienden, nieuwe regels. Het vraagt heel wat van je aanpassingsvermogen.

En nu komt daar bovenop ook nog eens het coronavirus. Van onze plannen om weer eens een paar dagen naar New York te gaan is inmiddels al niets meer gekomen. Maar de kans dat we deze zomer onze familie en vrienden in Houten kunnen bezoeken is eigenlijk ook geminimaliseerd. We mogen nog wel vliegen (al kijk ik daar ook niet echt naar uit), maar de gevraagde twee weken in quarantaine maakt het weerzien eigenlijk onmogelijk.

Coronavirus

Ondertussen passen de kinderen zich opnieuw aan. Dit keer aan online les krijgen. Het is weer een heel nieuwe ervaring, al had ik deze wel willen missen geloof ik. Terwijl in Nederland de dochters van vriendinnen alweer dagen achter de computer les kregen, duurde het hier twee weken voordat er überhaupt nieuws kwam van de scholen. De noodtoestand die de gouverneur had uitgesproken, maakte dat de leraren nog geen toets mochten nakijken, laat staan huiswerk opgeven. Na die twee weken moesten de leraren eerst een aantal dagen wennen aan het nieuwe systeem. Toen moesten er chromebooks worden uitgedeeld aan gezinnen die geen computer hadden. Toen was het na een week weer springbreak, de voorjaarsvakantie, en nu ein-de-lijk begint het een beetje te lopen.

Geen autonomie

Cijfers krijgen de kinderen alleen niet meer is besloten. Je hebt een voldoende of een onvoldoende. Niet echt een stok achter de deur voor mijn zoon om er eens goed voor te gaan zitten. Mijn jongste dochter heeft een uur les per dag, hoewel die vandaag halverwege werd afgebroken door de juf omdat er iemand in de ZOOM meeting inbrak. Mijn oudste vertelt net lachend dat ze (het is donderdagmorgen) al haar huiswerk voor de hele week al af heeft en nu vier dagen gaat ‘chillen’.

Anders dan in Nederland wordt het lesmateriaal inhoudelijk bepaald op het county-niveau, zeg maar de gemeente. Elke public-school moet dus precies dezelfde voorgeschreven lesstof doceren. Autonomie hebben ze hier niet. Moeizaam vind ik het.

Op dit soort momenten verlangen we stiekem een beetje naar Nederland, waar het allemaal veel soepeler lijkt te gaan. Maar als ik dan vervolgens op onze veranda zit, temidden van de bloeiende azalea’s, de ontluikende bomen en het eindeloze groen, dan haal ik mijn schouders op. Het is hier zo slecht nog niet in ‘Whaa-shing-ten Die Cie’!

Deze column is eerder verschenen op HoutensNieuws.nl

De gevaarlijke gevolgen van de quarantaine in ‘the land of the free’

‘Weet je dat ik aanvankelijk dacht dat Nederlanders regels aan hun laars zouden lappen en dat Amerikanen behoorlijk gehoorzaam zijn. Hoe suf kon ik zijn? Een volk dat zijn eigen vrijheid hoger in het vaandel heeft dan die van zijn buur… onbegrijpelijk.’ Ik krijg een verontwaardigde app van een vriendin die in San Diego, Californië woont. Daar protesteren mensen omdat ze willen dat de stranden weer opengaan, zodat ze kunnen surfen en zwemmen. Steeds meer mensen komen in verzet tegen de maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus dat een steeds grimmiger karakter krijgt.

Een andere vriendin uit Florida stuitte op een dreigender protest. Op zondag liep ze in Delray Beach, een klein stadje in het zuiden van Florida waar ze dacht een rustige wandeling te kunnen maken. Ze schrijft:

In het centrum was het een lawaai van jewelste, auto’s reden luid toeterend door de straten. Uit de ramen die naar beneden waren gedraaid, staken (Trump-) vlaggen en dichte ramen waren voorzien van teksten als Honk for freedomQuarantine fake news not taxpayer’s en Keep America Open. Voorstanders joelden luid mee in hun enthousiasme.

Heil Whitmer

Nog beangstigender waren de beelden die ik zag op tv vanuit Michigan en Pennsylvania. Daar liepen mensen met wapens en borden met daarop teksten als Freedom is my medical conditionAmerica First en Heil Whitmer, daarmee verwijzend naar de Democratische gouverneur van Michigan die door Trump ‘half Whit’ (have gare) wordt genoemd. Interessant in dit verband is ook dat de Democratische presidentskandidaat Biden haar genoemd heeft als potentiële vicepresident.

Ondertussen zwaaiden de demonstranten met Amerikaanse en Trump 2020-vlaggen voor het regeringsgebouw. De 6 feet-afstand die voorgeschreven is, lapten ze onbezorgd aan hun laars. Ze werden toegesproken door een man die riep dat covid-19 niks anders was dan een griep en dat daarvoor niet de economie moet worden stilgelegd. Scary.

De meeste demonstranten willen maar een ding. Een einde aan de stay at home-orders en weer aan het werk. Ik snap ze wel. De afgelopen weken zijn er maar liefst 22 miljoen Amerikanen hun baan kwijtgeraakt. Sinds de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw waren niet eerder zoveel mensen werkloos in Amerika; anderhalf keer de beroepsbevolking van Nederland. Werkloos zijn in Amerika betekent dat je geen geld hebt voor een ziektekostenverzekering en de huur van je huis. En dat in coronatijd. Een nachtmerrie.

Liberate the free

In verschillende media verschijnen echter ook berichten dat rechts-radicalen van de pro-gun-beweging via het internet hun achterban oproepen zich tegen de maatregelen te verzetten. Zij sporen elkaar aan het virus te verspreiden door lichaamssappen in het gezicht van Joodse mensen en agenten te sprayen. Eerder hebben deze white supremacists in augustus 2017 geprotesteerd in Charlottesville, Virginia, waarbij een jonge vrouw is omgekomen doordat een auto op de tegendemonstratie inreed. Het uitblijven van een uitgesproken afwijzende reactie van Trump zien deze groepen als een endorsement, een aanmoediging.

De president gooide onlangs weer olie op het vuur. Hoewel – nota bene – zijn eigen maatregelen voorschrijven dat iedereen thuis moet blijven en in het sociale verkeer afstand moet houden, twitterde hij:

BEVRIJD MINNESOTA

gevolgd door

BEVRIJD MICHIGAN

en tot slot

BEVRIJD VIRIGINA en red jullie fantastische 2e amendement. Het ligt onder vuur!

Het is een levensgevaarlijke oproep tot verzet tegen drie – niet toevallig – Democratische gouverneurs. Door de oproep lijkt hij namelijk te suggereren dat de staten bezet worden door deze Democraten en dat het nodig is in opstand te komen om de bevolking te bevrijden. Ongekend.

Het is als olie gieten op een al smeulend vuur van groeiend rechts-radicalisme, grote werkloosheid, een groeiende kloof tussen arm en rijk en uitzichtloosheid. Een giftige cocktail, die zomaar zou kunnen leiden tot geweld of erger: een burgeroorlog. Trumps vicepresident Pence verdedigde de president, die alleen maar had willen zeggen dat hij zo snel mogelijk de economie weer wilde heropenen.

Let’s pray for the best

Toegegeven, het is een duivels dilemma. Zeker voor een president die zijn herverkiezing hoopte te verdienen door de uitstekend draaiende economie. Maar dat was voordat corona Amerika aandeed. Nu komt alles wat er mis is met Amerika aan het licht. En dat kon wel eens grote gevolgen hebben voor het land dat jaren lang een leider was in de Westerse wereld.

Ondertussen verstop ik me in ons fijne huis, zit ik mijn kinderen op hun nek voor hun online huiswerk, geniet ik van de ontluikende lente en proost ik op het leven met mijn vriendinnen – uiteraard via het internet. Afgelopen keer was de dresscode Tiger King. Zo kan ik de buitenwereld aardig buiten houden. Maar voor hoelang? Let’s pray for the best.

Deze blog verscheen eerder op hetanderamerika.nl

Is Donald Trump onze hoop in bange dagen?

Het lijkt eeuwen geleden dat ik aan de TV gekluisterd zat om de uitslagen te horen uit die vele staten op Super Tuesday. Maar het is nog maar een maand geleden. Een máánd! Wat is de wereld sindsdien ingrijpend veranderd. Het zijn niet meer de elections die het nieuws bepalen maar het coronavirus. De primaries hebben plaatsgemaakt voor persconferenties. Met president Trump in de hoofdrol.

Er is veel kritiek op deze dagelijkse nieuwsbijeenkomsten. CNN heeft zelfs overwogen om de dagelijkse persbriefing niet meer uit te zenden vanwege de vele onwaarheden die volgens de nieuwszender worden verkondigd.

De president leek in het begin te gaan voor een ontkenning van de ernst van COVID-19 (‘een hoax van de Democraten’). Toen poneerde hij de stelling dat ‘we kunnen het middel niet erger laten zijn dan de kwaal zelf’, in de hoop de beurzen weer omhoog te praten. Nu Amerika het grootste aantal besmettingen ter wereld heeft en het hoogtepunt nog niet is bereikt, heeft hij toch besloten om zijn wens met Pasen de kerken weer vol te hebben, te laten varen. In ieder geval tot eind april blijven de huidige maatregelen van kracht.

Waardering voor Trump

Ik had verwacht dat dit wispelturige gedrag een grote impact zou hebben op zijn approval rate – in negatieve zin dan. Maar dat is te Nederlands gedacht. De waardering voor zijn rol is de afgelopen twee weken met drie procentpunt gemiddeld toegenomen, van 43,3% naar 46,3%. Blijkbaar weet hij met zijn optreden mensen te overtuigen.

We kunnen het middel niet erger laten zijn dan de kwaal zelf.

Nu is het niet gek dat in tijden van crisis mensen zich achter hun leider scharen. Dat kan een verklaring zijn voor de stijgende cijfers. Maar het is nog te vroeg om te juichen voor Trump. Eerdere presidenten die met een grote crisis te maken hadden, maakten veel grotere sprongen. Zo steeg de waardering voor president Bush jr. na de aanslag op de Twin Towers met maar liefst 40% naar 90%.

Daar is overigens ook niet alles mee gezegd. Want na een steady herkiezing van Bush eindigende hij vlak voor de verkiezingen in 2008 met een kleine 25% approval rate toen de grote recessie inzette.

Herverkiezing

Gaat deze crisis hem helpen bij zijn herverkiezing? Dat is maar zeer de vraag. Donald Trump is de enige president in de geschiedenis die nooit een een hogere approval rate heeft gehad dan 50%, volgens het onderzoeksbureau Gallup. De geschiedenis leert dat dat weinig goeds belooft in het verkiezingsjaar.

Ondertussen is het wel oorverdovend stil vanuit de hoek van de Democratische presidentskandidaten Biden en Sanders. Een verdwaald verkiezingsspotje op tv, maar meer is het eigenlijk niet. In de peilingen liggen beide Democratische kandidaten nog wel voor op Trump. Misschien is het wel de beste strategie: stil zitten en hopen dat de geschiedenis vanzelf hun gelijk zal aantonen.

Cuomo-crush

Er is echter een mogelijke kaper op de kust. De Democratische gouverneur van New York Andrew Cuomo begint mateloos populair te worden. Ik heb eerlijk gezegd ook wel een beetje last van de Cuomo-crush. In zijn dagelijkse persconferenties toont deze man zich een ware warrior for the good cause.

Met een juiste dosis passie en gedrevenheid, trekt deze Italiaanse Amerikaan alles uit de kast om de mensen in zijn staat, die het hardst is getroffen van heel Amerika, te redden. Zelf 71% van de Republikeinen steunt deze gouverneur in zijn aanpak.

Hij is ook niet bang om Trump daarbij op felle toon aan te spreken. De strijd om de Democratische presidentskandidaat te worden is nog niet gestreden. Andrew Cuomo zou absoluut nog een kans kunnen maken. Er zijn immers nog genoeg kiesmannen te winnen. En hij heeft naast zijn dagelijkse prime time tv moment nóg een voordeel: hij is nog maar 62 jaar… Zelf zegt hij ondanks de enorme steun geen ambities te hebben. Never say never.

De wereld staat op zijn kop. De verkiezingen zijn pas in november. Een maand geleden nog maar was het Super Tuesday. Wie weet wat de toekomst brengt.

Voor nu: Stay safe and healthy!

Blijkbaar is de crisis nog niet diep genoeg

Vier glazen wijn, vier ZOOM vensters en een gezamenlijke cheers! De eerste virtuele verjaardag toost is een feit. Meteen erna een bijeenkomst via het internet met 28 medestudenten en vier docenten, over de cursus de komende drie dagen, die uiteraard ook virtueel gaat plaatsvinden. Veel wordt vloeibaar in deze tijd.

Maar hoe vrolijk het allemaal ook lijkt; we maken ons best wel zorgen. Als ex-pats ver van huis en familie. In een land met een onnavolgbare president. Waar wapens vrij verkrijgbaar zijn en tot de essentiële winkels worden gerekend. Waar gouverneurs smeken om landelijke coördinatie, omdat ze elkaar beconcurreren op de prijs van een mondkapje. Waar in New York City alleen al 196 mensen stierven en er in de staat ruim 26.000 mensen besmet zijn.

Naderend onheil

In onze hoofden een groeiend gevoel van naderend onheil. We lezen en (z)appen ons suf. Verschrikkelijke prognoses, politieke duidingen, verhalen van slachtoffers, maar ook hoopgevende beelden van zingende mensen op hun balkon, boodschappen voor de deur van de oude buurvrouw en grappige filmpjes. We kunnen geen rust vinden.

We maken ons grote zorgen over de kwetsbare mensen hier, het falende gezondheidssysteem, het zwalkende beleid van het Witte Huis. We horen van mensen die nog maar een maand geld hebben om van te leven, nu ze ontslagen zijn. Mensen zonder zorgverzekering of ziekteverlof die niet durven te zeggen dat ze ziek zijn. Kinderen die afhankelijk zijn van het eten wat de scholen verschaffen waardoor alleen daarvoor de scholen in mijn county nog open zijn. Ondertussen is de wapenverkoop is enorm toegenomen. Brace for impact…

Anticiperende rouw

Tussen alles wat ik las stuitte ik om een interview met David Kessler. Volgens Kessler, een vooraanstaande expert op het gebied van rouwverwerking staat die onrust die we collectief voelen voor rouw. We hebben het gevoel dat de wereld is veranderd en hoewel we weten dat deze situatie tijdelijk is, voelt het niet zo en we weten dat het ons voor altijd zal veranderen. Kessler vergelijkt het met het gaan naar het vliegveld dat na 9/11 voor altijd anders is.

Het is anticiperende rouw. Rouw die je voelt als iemand te horen heeft gekregen dat hij niet meer lang te leven heeft. Naderend onheil en je weet niet waar het vandaan zal komen. Dat doet wat met je gevoel van veiligheid. Mijn jongste van 9 jaar slaapt al weken elke avond bij ons op de kamer. Ik weet zelf nog zo goed dat toen ik zo oud was als zij hoe de kernwapenwedloop mij uit de slaap hield. Zo bang, dat ik het nu nog kan voelen. Op welke nieuwe wereld moeten we ons voorbereiden?

Rouw kent verschillende fasen volgens Kessler. Ontkenning: Dit virus zal ons niet te pakken krijgen. Boosheid: Hoe heeft dit zover kunnen komen? Onderhandelen: Ok, als we nu nog twee weken binnen blijven, kunnen we met Pasen weer naar buiten? Verdriet: Hoe heeft het zover kunnen komen en gaat dit aflopen? En acceptatie. Ok, ik kan mijn handen wassen. Ik kan afstand houden. Ik kan gezond leven proberen te leven. En daar, zegt Kessler zit onze kracht. Het gevoel in alle onzekerheid en onveiligheid toch iets van te vinden van controle. Grip.

Blijkbaar is de crisis nog niet diep genoeg

Het laatste stadium van rouw is volgens Kessler: het zoeken naar betekenis. Maar welke betekenis? Zal dit de tijd zijn waarin het individualisme gekeerd wordt? Waarin we kiezen ons terug te trekken uit de ratrace? Gaan we gevoed door het vele samenzijn meer tijd voor elkaar nemen, voor bezinning, voor rust? Ontdekken we dat het best wat minder kan met die mobiliteit? Ik weet het niet. We zijn pas zo kort onderweg.

Voorlopig zijn de schappen hier nog leeg, staan er rijen voor de wapenshop en zijn er bedrijven die flinke winst hopen te halen uit de ellende van een ander. En de twee partijen die hier het land moeten besturen kunnen het na weken maar moeizaam eens over worden over hoe het geld besteed moeten worden. Blijkbaar is de crisis voor hen nog niet diep genoeg. En moet het rouwen voor hen nog beginnen.

Dat nieuwe normaal, hoe normaal is dat?

Ik loop haar tegen het lijf op de universiteit. We stellen ons aan elkaar voor. Ze vertelt dat ze werkt voor de Republikeinse Partij. Wacht. Deze leuke, slimme en empathische jonge vrouw, werkt voor de partij van Trump?

Het zegt weinig over haar, maar des te meer over mij. In mijn hoofd heeft zich blijkbaar een plaatje gevormd van mensen die voor en tegen Trump zijn. En zij past er niet in. Trump-aanhangers zijn mannen met een cowboyhoed op, een revolver aan de riem en een federatie-vlag in het veld voor hun huis en niet voor enige reden vatbaar. Oké, ik overdrijf, maar toch.

Wie zijn deze Trump-stemmers?

Maar het triggert me wel. Wie zijn deze Trump-stemmers? In de blauwe bubbel waar ik leef, waar slechts vier procent voor Trump als president stemde in 2016 , kom ik ze niet bepaald dagelijks tegen. Ik wil begrijpen wat hun drijfveren zijn. Waar komen ze vandaan? Hebben we iets gemeen? Was ik misschien ook Republikein geweest als ik hier was geboren? Hoe verklaren zij de polarisatie die dit land in de greep heeft?

Ik probeer van alles om in contact te komen met deze anders-dan-ik-denkenden. Vanavond ga ik met een vriendin naar een bijeenkomst van Better Angels. Een groeiende beweging die door heel Amerika heen Republikeinen en Democraten met elkaar in gesprek brengt, om meer begrip voor elkaars standpunten te krijgen. Aan de rode (Republikein) of blauwe (Democraat) naamsticker zijn ze te herkennen.

De NRA-man die ik tegenkom op deze bijeenkomst verloor een vriend aan zelfmoord met een wapen. De zoon van de Brit werd ernstig gewond bij de schietpartij op Virginia Tech in april 2007.

Wapengeweld

Vanavond gaat het over wetten in de staat Virginia, waar dit debat plaatsvindt, om wapengeweld tegen te gaan. Een onderwerp dat altijd veel emoties oproept. Het kerkzaaltje is voor driekwart gevuld. Ik zie weinig jonge mensen. Als ik naar mijn plaats loop stop ik in mijn hoofd automatisch mensen in een rood of blauw hokje. Maar een blik op de sticker laat zien dat ik er vaak naast zit. Mijn sticker is blanco.

De voorstander in het debat is een breedgeschouderde man die voor de NRA, de ‘vakbond’ voor wapenbezitters in Amerika, werkt. Hij heeft duidelijk vaker dit soort debatten gevoerd en werpt met veel schwung en bravoure zijn feiten en gedachten het publiek in.

De tegenstander is een van oorsprong Engelse heer, die op bescheiden toon en met een stiff upperlip de andere kant van de zaak vertelt belicht. Beiden hebben hun persoonlijke geschiedenis met wapens. De NRA-man verloor een vriend aan zelfmoord met een wapen. De zoon van de Brit werd ernstig gewond bij de schietpartij op Virginia Tech in april 2007.

Een grijs gebied

Ik ben al lang opgeschoven in het debat over wapenbezit sinds ik hier woon. In dit uitgestrekte land waar de politie niet in een kwartier bij je huis kan zijn, is het een veilig idee dat je je gezin kunt beschermen tegen wilde dieren of mensen die het op jou of jouw bezittingen hebben voorzien.

Maar er is een heel grijs gebied tussen hoe je dat bezit dan reguleert. Hoe weet je of iemand misschien psychisch in de war is als hij een wapen koopt? Mag je met een wapen over je schouder zomaar over een farmers market lopen? En waarom zou de overheid dat eigenlijk mogen bepalen?

Debat dat geen debat mag heten

Over deze vragen gaat het ‘debat’, want debat mag het eigenlijk niet heten. De heren houden een betoog en vervolgens wordt een vraag voorgelezen van het kaartje dat we hebben mogen inleveren. Die vraag moeten dan binnen 2 minuten beantwoorden. Ik vraag me af of ze bang zijn dat het debat anders zou ontsporen.

De NRA man is – uiteraard – voor zo’n minimaal mogelijke bemoeienis van de overheid met de wapenbezitter. Het is het recht van elke Amerikaan, vastgelegd in het 2e amendement om een wapen te mogen bezitten om zijn familie en bezittingingen te verdedigen.

‘Wil je al die 100 miljoen Amerikanen die 400 miljoen wapens bezitten en zich trouw aan de wet houden dat recht ontnemen? De meeste ongelukken gebeuren immers door criminelen die illegale wapens hebben. We willen geen patchwork deken aan regels waarbij je postcode bepaalt wat je wel of niet mag.’

De correlatie tussen wapenbezit en het aantal dodelijke slachtoffers wuift hij weg: ‘Je kunt dat niet zo zeggen, er spelen altijd zoveel zaken. Bovendien gaan er meer mensen dood door andere wapens dan door geweren.’

De Engelsman schiet gaten in de redenatie. Het tweede amendement is nooit bedoeld waarvoor de NRA het gebruikt. Het is ooit ingesteld om mensen te kunnen bewapenen om te vechten tegen de Engelsen toen er nog geen leger was.

De Engelsman vindt juist dat de overheid regels moet stellen. Het is te makkelijk om aan een wapen te komen zonder dat iemand achtergrond gecheckt moet worden bijvoorbeeld. En waarom zou je met een machinegeweer demonstratief over je schouder over de markt moeten lopen?

Ik hoor geen nieuwe dingen en ik vraag me af hoe dit nu echt bijdraagt aan een betere verstandhouding over en weer.

Nieuwe normaal

Het wordt eigenlijk pas echt interessant na het debat, als een jonge vrouw achter ons mij op de schouder tikt. ‘Ik waardeer het echt enorm dat jullie hier zijn!’ Uit haar sticker blijkt dat ze Democraat is. Ze is al langer bezoeker van de avonden die deze club organiseert.

Ik onderdruk de neiging om in debat te gaan, omdat ik me realiseer dat zij waarschijnlijk hetzelfde van mij zou kunnen denken: waarom zou ik als buitenlander een mening moeten hebben over wat er in haar land gebeurt?

We vragen haar hoe ze de polarisatie in dit land verklaart. ‘Het is Trump. Hij is zo extreem in zijn taalgebruik. Zijn gedrag creëert a new normal. Hij valt de pers voortdurend aan waardoor mensen gaan twijfelen aan feiten. Iedereen trekt zich daardoor steeds meer terug in zijn groep gelijkgestemden. Dat versterkt hun eigen mening en maakt het verschil steeds groter. Ik hoop dat hier bij deze bijeenkomsten de kloof kleiner wordt door begrip te kweken voor elkaars meningen en erover in gesprek te gaan.’

Een Republikein over de Brexit

Ineens schuift een elegante oudere dame aan. Haar gezicht mooi in de make-up, korte blonde coupe en smaakvol gekleed. Ik scan meteen haar naamsticker: rood. Benieuwd waarom zij hier is.

Maar voordat ik die vraag kan stellen vuurt ze de vraag op ons af wat we van de Brexit vinden. Een beetje overrompeld mompel ik iets over dat ze er nog wel spijt van zullen krijgen. Als een schooljuf doceert ze: ‘Heb je de speech van Boris Johnson gezien? Nee? Nou dat moet je doen, dan snap je het wel.’

Ik ben beetje perplex. Een Amerikaan die mij gaat vertellen wat ik van iets moet vinden van wat er in Europa gebeurt? Ik onderdruk de neiging om in debat te gaan, omdat ik me realiseer dat zij waarschijnlijk hetzelfde van mij zou kunnen denken:  waarom zou ik als buitenlander een mening moeten hebben over wat er in haar land gebeurt?

Alles is politiek…

De dame vertelt dat ze van Scandinavische afkomst is, Zweedse opa en Deense oma. In haar blonde haar, scherpe gelaatstrekken en lange gestalte herken ik iets terug van haar Europese voorouders. Het schept een band. Ze vertelt dat ze grote moeite heeft met een overheid die in haar ogen een steeds grotere greep op de samenleving probeert te krijgen. ‘We verliezen onze vrijheid. Dat is waar Amerika op is gebouwd!’

We vinden elkaar in onze verbazing over de vele toestemmingsformulieren die je moet invullen als je kind 100 meter van school een project doet of naar een kinderfeestje gaat. Over de kramp waarmee ouders hier met hun kinderen omgaan. Zomaar op straat spelen is er vaak niet bij. Je loopt het risico als kind en ouder opgepakt te worden. Onbegrijpelijk. ‘Ik heb mijn kinderen, denk ik, goed opgevoed, want ze wonen inmiddels door heel Amerika!’

Dan vragen we haar wat haar verklaring is voor de polarisatie in dit land. Ze wordt fel. ‘Het is de schuld van de media. Die geven een valse weergave van de werkelijkheid, van wat Trump doet.’ Ze noemt allerlei voorbeelden die haar gelijk moeten bewijzen. Klimaat, de impeachment-procedure. Ik zwijg.

Post-truth tijdperk

Het bijzondere van deze twee vrouwen is dat ze feitelijk, hoewel diametraal in hun opvatting over Trump en waar het met dit land heen moet, hun afkeer van de media delen. De media die in hun ogen de polarisatie voedt.

Laatst zag ik de documentaire America’s Great Divide, een aanrader. Deze tweedelige serie probeert een verklaring te vinden voor het ontstaan van deze enorme kloof die dwars door de samenleving loopt.

In de documentaire wordt ook gesproken over het post-truth tijdperk: een tijd waarin het inspelen op de emoties en persoonlijke overtuigingen van de publieke opinie grotere impact heeft dan het inbrengen van objectieve feiten. Het gaat er dus niet om wat, maar vooral hoe je het zegt. Feiten zijn niet meer zo relevant.

De opkomst van internet speelt een grote rol. Daar floreren in hoge snelheid niet gecheckte stellingen die zo verworden tot alternatieve feiten: alternative facts. Je hoeft alleen maar even op Twitter te kijken hoe dat werkt…

Niet alleen via de social media gebeurt het. Ik zie ook op de diverse media-zenders, van CNN tot Fox News hoe zij proberen in te spelen op de emoties van mensen meer dan feiten. De zichtbaar getergde anchorman van CNN die zijn irritatie niet onder stoelen of banken steekt alsof hijzelf wordt geschoffeerd, als de resultaten bij de caucus in Ohio niet door komen. Of hoe er over klimaatverandering wordt gesproken bij FOX. Het zijn maar een aantal voorbeelden, maar nergens heb ik een meer verdeelde pers gezien dan in dit land.

Maar politiek is ook niet alles…

De beweging van Better Angels groeit. De organisatie is inmiddels actief in 50 staten. Blijkbaar is er behoefte aan een plaats waar men op een respectvolle en overwogen manier op basis van feiten met elkaar kan spreken en elkaar probeert te begrijpen. Dat geeft hoop in deze verdeelde wereld.

Het is ook wat deze twee vrouwen hier brengt: een verlangen om weg te komen uit de gespletenheid in dit land. We wisselen adressen uit. Wie weet ga ik nog wel een keer een kop koffie drinken met een van hen.

Wederom leer ik dat alles politiek is, maar politiek ook niet alles is. Iemand is meer dan haar politieke voorkeur. Soms zijn mensen ook gewoon aardig en slim. Zoals die jonge vrouw op de universiteit. Tijd voor mij om wat hokjes te sluiten.

Welke Republikein durft het op te nemen tegen Trump?

‘Vrouwen kunnen de presidentsverkiezingen niet winnen.’ Dat zou Bernie Sanders, een van de koplopers in de verkiezing van de Democratische presidentskandidaat gezegd hebben. De woorden vielen tijdens een gesprek in 2018 met Elisabeth Warren, een andere top-kandidaat. Een spin uit het kamp-Warren om de rivaliteit tussen deze twee kandidaten, die tot voor kort als bondgenoten in het linker kamp elkaar uit de wind hielden, op te poken.

Het begint er blijkbaar om te spannen. En dan schuift de scheidslijn van wat als ‘behoorlijk’ wordt gezien en wat niet gemakkelijk op. Binnenkort is immers de eerste caucus, de stemming onder Democratische delegates over wie de presidentskandidaat gaat worden. En de winnaar gaat het opnemen tegen president Trump.

Maar terwijl ik zat te kijken naar het laatste debat, vroeg ik me af hoe het eigenlijk zit met de Republikeinse presidentskandidaten? Zijn er mensen die het op durven te nemen tegen Donald Trump? De populariteit van Trump onder zijn eigen achterban is extreem hoog. Volgens een peiling van YouGov steunt maar liefst 88% van de Republikeinen hun president. Het is dus zeer waarschijnlijk dat Trump de kandidaat zal worden voor de Republikeinen en – mark my words – op 20 januari 2021 opnieuw de bewoner zal worden van het Witte Huis.

En toch zijn er bravehearts die het aangaan. Drie blanke mannen van boven de vijftig. Ik stel ze even voor.

Joe Walsh

Joe Walsh op Facebook

De eerste die bekendmaakte dat hij het wilde opnemen tegen Donald Trump was Joe Walsh. Hij is lid geweest van het Huis van Afgevaardigden namens Illinois en was tot voor kort de presentator van een conservatieve radioshow. Als voormalig lid van de Tea Party, een rechtse groep binnen de Republikeinse Partij, staat hij bekend om zijn libertaire en conservatieve opvattingen. De Tea Party waarvan Sarah Palin (de running mate van de Republikeinse presidentskandidaat John McCain) een belangrijk gezicht was.

Van Walsh moeten de belastingen omlaag, is de zorgverzekering alleen voor degenen die het echt nodig hebben en hij is sterk voorstander van het Tweede Amendement (het recht om een wapen te hebben). Opvallend is dat hij fel is over het uit elkaar halen van families bij de Mexicaanse grens, een wat a-typische opvatting voor deze rechtse Republikein.

Ook staat hij bekend om zijn in your face-stijl. Zo noemde hij Obama een enemy of the state en a muslim. Tijdens de verkiezingscampagne in 2012 bekritiseerde hij zijn Democratische tegenstander Tammy Duckworth, een oorlogsveteraan die haar beide benen verloor tijdens de oorlog in Irak. Hij vond haar geen true hero. Echte helden zouden zich niet laten voorstaan op wat ze hebben gedaan, aldus Walsh. Opmerkingen die hem op veel kritiek kwamen te staan.

Ook staat hij bekend om zijn in your face-stijl. Zo noemde hij Obama een enemy of the state en a muslim.

Deze dagen is hij bezig met een strijd tegen de RNC, de Republikeinse Partij, die volgens hem ‘de democratie aanvalt’. In 20 staten is besloten geen Republikeinse primaries te houden. Volgens Walsh is het ondenkbaar dat kiezers niet kunnen stemmen nu de president in het ene na het andere schandaal is verwikkeld. Wordt vervolgd.

Mark Sanford

Mark Sandford op Facebook

Dan Mark Sanford. Ook oud-lid van het Huis van Afgevaardigden namens South Carolina en oud-gouverneur van deze staat. Hij wordt gezien als een ‘financiële havik’ en degene die het meeste oog heeft voor het bedrijfsleven. Hij vraagt aandacht voor de toename van de schuld, de tekorten en de overheidsuitgaven. Volgens Walsh stevent Amerika af op de grootste financiële storm sinds de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Hij haalde in 2009 het nationale nieuws toen hij een paar dagen van de radar was. Hij zou de Appalachian Trail lopen, een lange afstandsroute die van Maine naar Georgia loopt, naar eigen zeggen. Maar hij bleek ondertussen bij zijn minnares in Argentinië te zitten. Een daad die hem zijn huwelijk kostte, maar uiteindelijk niet verhinderde om alsnog gouverneur te worden en nu dus een van de drie tegenkandidaten van Donald Trump.

Bill Weld

Image may contain: 1 person, closeup
Bill Weld op Facebook

Dan de laatste: Bill Weld. Oud-gouverneur van Massachusetts. Een sociaal-liberale Republikein uit New England. Bij de vorige verkiezingen was hij de vicepresidentskandidaat voor de Libertarische Partij. Zijn agenda laat zich samenvatten in de woorden ‘voor een overheid die uit onze portemonnee blijft en uit onze slaapkamer’.

Hij is voor abortus en huwelijken tussen mensen van gelijk geslacht, legaliseren van marihuana en voor het weer aansluiten bij het klimaatverdrag van Parijs. Voor wat betreft fiscaal beleid: minder belasting en minder overheidsuitgaven. Hij wordt gezien als degene die de meeste kiezers kan trekken uit de groep van sceptische Republikeinen die voornamelijk in de steden en voorsteden wonen.

Trump van de troon stoten

Alle drie de kandidaten hebben gemeen dat ze zich naast kritiek op het beleid van Trump opstellen tegen de stijl van deze president die volgens hen zorgt voor verdeeldheid en politieke patstelling. Sanford heeft openlijk kritiek op de twitterende president, die hij verwijt dat grote problemen die Amerika heeft niet worden opgelost door tweets.

Alle drie de kandidaten hebben gemeen dat ze zich naast kritiek op het beleid van Trump opstellen tegen de stijl van deze president die volgens hen zorgt voor verdeeldheid en politieke patstelling.

Daarmee is meteen ook hun motivatie duidelijk gemaakt. Zij willen een discussie opstarten over de richting van de Republikeinse partij, die in hun ogen te veel achter de president aanloopt. Met deze boodschap zullen ze ongetwijfeld weifelende kiezers aanspreken, maar volstrekt onvoldoende om Trump van de troon te stoten.

Zolang echter de Democratische presidentskandidaten elkaar vliegen afvangen met wat wel en niet gezegd is over een vrouwelijke president en de Democraten geen overtuigend breedgedragen alternatief kunnen bieden voor de huidige president, lacht Donald Trump in zijn vuistje. Die twittert zich gewoon weer op 20 januari 2021 het Witte Huis in, voor een nieuwe periode van vier jaar als president van Amerika.

Deze column verscheen ook op hetanderamerika.nl

Protesten in de VS, Trump gooit nog wat olie op het vuur

Mijn nieuwste column op Nieuw Licht, een interactief opinieplatform

Grimmige beelden vanuit Michigan. Groepen mensen die gewapend en zonder 1,5 meter afstand te houden, protesteren tegen de ‘blijf-thuis orders’ bij het regeringsgebouw. Het was het eerste protest wat ik zag, maar de dagen erna volgden er meer. Woedende menigten zwaaiend met Amerikaanse en Trumpvlaggen op straat en vanuit hun auto’s. In hun handen protestborden met teksten als ‘work not welfare’, en ‘vrijheid is mijn medische conditie’, terwijl ze ‘USA, USA’ scanderen. Het geeft me een zeer ongemakkelijk gevoel.

Hun boodschap is helder: de economie moet weer open. Stop met het beleid tegen de verspreiding van het coronavirus. In de toespraken wordt het coronavirus vergeleken met de griep en daarvoor gaat de economie ook niet op slot.

De werkloosheid in Amerika is inmiddels tot grote hoogte gestegen. Niet eerder sinds de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw zaten zoveel Amerikanen zonder werk: 22 miljoen Amerikanen hebben zich de afgelopen vier weken als werkloos geregistreerd. De consequenties zijn enorm aangezien voor velen daarmee ook hun ziektekostenverzekering weg is. En dat in deze tijd…

Olie op het vuur

President Trump gooide vrijdag olie op het vuur. Hoewel notabene zijn eigen maatregelen voorschrijven dat men thuis moet blijven en in het sociale verkeer afstand moet houden, twitterde hij ‘BEVRIJD MINNESOTA’, gevolgd door ‘BEVRIJD MICHIGAN’ en afgesloten met BEVRIJD VIRIGINA en red jullie fantastische 2e amendement (red: recht op het dragen van een eigen wapen). Het ligt onder vuur!’

Het is een gevaarlijke oproep tot verzet tegen drie – niet toevallig – Democratische gouverneurs. Het is een extra aanmaakblokje gooien op een al smeulend vuur wat rechts radicale groeperingen volgens berichten uit The Guardian en The Washington Post flink oppoken via de social media. Een giftige cocktail, die maar zo tot geweld of erger: een burgeroorlog zou kunnen leiden. Zijn vicepresident Pence verdedigde de president, die alleen maar had willen zeggen dat hij zo snel mogelijk de economie weer wilde heropenen.

Een duivels dilemma

Ik heb wel begrip voor het duivelse dilemma waarmee ook Donald Trump wordt geconfronteerd. Het bestrijden van de verspreiding van het virus om mensen levens te redden, tegenover maatregelen nemen om de economie weer op gang te helpen wat uiteindelijk ook kwetsbare mensen helpt. Wat is een mensenleven waard en wiens mensenleven?

Het is een ethisch dilemma waar ook Nederland zich voor geplaatst ziet. Hoe langer deze situatie duurt, hoe moeilijker het zal blijken mensen binnen en op afstand te houden. Hoe langer ouderen alleen in hun kamer zitten in verzorgingstehuizen, hoe vlakker de curve, maar ook hoe wanhopiger de familie zal zijn. Hoe langer de winkels gesloten blijven, hoe kleiner het besmettingsgevaar, maar ook hoe dieper het economische dal.

Wat is wijsheid? Ik denk aan mijn vriend die met een auto-immuunziekte de dagen telt dat hij zijn kinderen weer veilig kan zien en aan de daklozen die agressiever dan anders op straat in Washington D.C. die enkele voetgangers om geld bedelen. Heel vaak heb ik een duidelijke mening over zaken, maar nu weet ik het echt even niet.

https://nieuwlicht.eo.nl/artikelen/2020/04/protesten-in-de-vs-terwijl-trump-nog-wat-olie-op-het-vuur-gooit

State of Chaos, over oude rituelen en nieuwe media

Gisteravond zat ik aan de buis gekluisterd. Gefascineerd en licht verbijsterd. Het leek op een tafereel zo weggelopen uit het begin van de vorige eeuw.  En waarschijnlijk was dat het ook. Dat kan niet goed gaan.

Stel je voor: een grote fel verlichte zaal. Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad, of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademende platteland.

Stemmen met de voeten

In de zalen kwamen langzaam mensen binnendruppelen. Jong en oud. Sommigen behangen met buttons en sjaals van hun kandidaat. De meesten wisten al op wie ze wilden stemmen. Maar voor degenen die twijfelden waren er enthousiaste aanhangers van de Democratische presidentskandidaten om ze – vaak letterlijk – over de streep te trekken. De ruimte was namelijk ingedeeld in vakken. Elk vak stond voor een Democratische presidentskandidaat. Op het signaal gingen de aanwezigen in het vak staan van hun favoriete kandidaat. Stemmen met de voeten.

Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademde platteland.

Vervolgens kwam er iemand langs die de stemmen telde. De mensen steken hun hand op. Als hun opgestoken arm is geteld laten ze braaf hun hand zakken. Het aantal stemmen wordt doorgegeven. Elke kandidaat die onder de 15% blijft is ‘af’. Degenen uit die vakken van de kandidaten die onder die drempel zaten, mogen in de andere vakken gaan staan of gewoon naar huis. Dit gaat door totdat de overgebleven kandidaten allemaal minimaal 15% van de stemmen hebben.

Dan wordt er volgens een ingewikkelde rekenformule een aantal vertegenwoordigers, delegates toebedeeld op basis van het percentage stemmen. Deze delegates mogen dan naar de nationale conventie van de Democratische Partij in juni om de presidentskandidaat te kiezen.

Ben je er nog?

Verwarring

Dit was een verslag van de caucus die gisteren in Iowa plaatsvond. We schreven er al eerder over. De eerste staat waar er stemmingen waren over de Democratische presidentskandidaten. Een bepalende verkiezing waar eerder Barack Obama zijn grote onverwachte overwinning behaalde. De verwachtingen voor deze caucus zijn dus gespannen. Ik besluit niet te gaan slapen voordat de uitslag bekend is.

Tien uur, elf uur. Nog steeds niks. De nieuwszenders zijn in verwarring. Om twaalf uur besluit ik te gaan slapen. What is happening?

Als ik wakker word is het eerste wat ik doe kijken naar het nieuws uit Iowa. Maar nog steeds niks. De media zijn geirriteerd. Het verhaal gaat dat de app die werd gebruikt waarmee de stemmen moeten worden doorgegeven niet goed functioneert. De techniek staat voor niets, maar dat is vandaag wel heel letterlijk… De kandidaten zijn inmiddels naar de volgende staat gevlogen om campagne te voeren en claimen hun eigen overwinning.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

State of the Union

En dat allemaal op de dag dat de president zijn State of de Union houdt. Een van de belangrijkste speeches van het jaar. Donald Trump was er vanmorgen als eerste bij om te twitteren dat deze Democratische caucus een volslagen ramp is: ‘Niets werkt, net zoals toen zij (de Democraten red.) het land leidden’.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

Ondertussen kan hij het record aan aantal stemmen in de geschiedenis van deze staat op zijn conto schrijven. Meer dan Obama destijds kreeg bij zijn herverkiezing in deze staat. 97,1% van de Republikeinse causus stemmers gingen voor Trump. Vanavond staat er een president in het Congres die met meer zelfvertrouwen dan ooit zijn State of the Union zal uitspreken. Dankzij een booming economie, een mislukte impeachment en een niet functionerende app van de Democratische caucus.

Eerder gepubliceerd op www.hetandereamerika.nl