Is Donald Trump onze hoop in bange dagen?

Het lijkt eeuwen geleden dat ik aan de TV gekluisterd zat om de uitslagen te horen uit die vele staten op Super Tuesday. Maar het is nog maar een maand geleden. Een máánd! Wat is de wereld sindsdien ingrijpend veranderd. Het zijn niet meer de elections die het nieuws bepalen maar het coronavirus. De primaries hebben plaatsgemaakt voor persconferenties. Met president Trump in de hoofdrol.

Er is veel kritiek op deze dagelijkse nieuwsbijeenkomsten. CNN heeft zelfs overwogen om de dagelijkse persbriefing niet meer uit te zenden vanwege de vele onwaarheden die volgens de nieuwszender worden verkondigd.

De president leek in het begin te gaan voor een ontkenning van de ernst van COVID-19 (‘een hoax van de Democraten’). Toen poneerde hij de stelling dat ‘we kunnen het middel niet erger laten zijn dan de kwaal zelf’, in de hoop de beurzen weer omhoog te praten. Nu Amerika het grootste aantal besmettingen ter wereld heeft en het hoogtepunt nog niet is bereikt, heeft hij toch besloten om zijn wens met Pasen de kerken weer vol te hebben, te laten varen. In ieder geval tot eind april blijven de huidige maatregelen van kracht.

Waardering voor Trump

Ik had verwacht dat dit wispelturige gedrag een grote impact zou hebben op zijn approval rate – in negatieve zin dan. Maar dat is te Nederlands gedacht. De waardering voor zijn rol is de afgelopen twee weken met drie procentpunt gemiddeld toegenomen, van 43,3% naar 46,3%. Blijkbaar weet hij met zijn optreden mensen te overtuigen.

We kunnen het middel niet erger laten zijn dan de kwaal zelf.

Nu is het niet gek dat in tijden van crisis mensen zich achter hun leider scharen. Dat kan een verklaring zijn voor de stijgende cijfers. Maar het is nog te vroeg om te juichen voor Trump. Eerdere presidenten die met een grote crisis te maken hadden, maakten veel grotere sprongen. Zo steeg de waardering voor president Bush jr. na de aanslag op de Twin Towers met maar liefst 40% naar 90%.

Daar is overigens ook niet alles mee gezegd. Want na een steady herkiezing van Bush eindigende hij vlak voor de verkiezingen in 2008 met een kleine 25% approval rate toen de grote recessie inzette.

Herverkiezing

Gaat deze crisis hem helpen bij zijn herverkiezing? Dat is maar zeer de vraag. Donald Trump is de enige president in de geschiedenis die nooit een een hogere approval rate heeft gehad dan 50%, volgens het onderzoeksbureau Gallup. De geschiedenis leert dat dat weinig goeds belooft in het verkiezingsjaar.

Ondertussen is het wel oorverdovend stil vanuit de hoek van de Democratische presidentskandidaten Biden en Sanders. Een verdwaald verkiezingsspotje op tv, maar meer is het eigenlijk niet. In de peilingen liggen beide Democratische kandidaten nog wel voor op Trump. Misschien is het wel de beste strategie: stil zitten en hopen dat de geschiedenis vanzelf hun gelijk zal aantonen.

Cuomo-crush

Er is echter een mogelijke kaper op de kust. De Democratische gouverneur van New York Andrew Cuomo begint mateloos populair te worden. Ik heb eerlijk gezegd ook wel een beetje last van de Cuomo-crush. In zijn dagelijkse persconferenties toont deze man zich een ware warrior for the good cause.

Met een juiste dosis passie en gedrevenheid, trekt deze Italiaanse Amerikaan alles uit de kast om de mensen in zijn staat, die het hardst is getroffen van heel Amerika, te redden. Zelf 71% van de Republikeinen steunt deze gouverneur in zijn aanpak.

Hij is ook niet bang om Trump daarbij op felle toon aan te spreken. De strijd om de Democratische presidentskandidaat te worden is nog niet gestreden. Andrew Cuomo zou absoluut nog een kans kunnen maken. Er zijn immers nog genoeg kiesmannen te winnen. En hij heeft naast zijn dagelijkse prime time tv moment nóg een voordeel: hij is nog maar 62 jaar… Zelf zegt hij ondanks de enorme steun geen ambities te hebben. Never say never.

De wereld staat op zijn kop. De verkiezingen zijn pas in november. Een maand geleden nog maar was het Super Tuesday. Wie weet wat de toekomst brengt.

Voor nu: Stay safe and healthy!

Blijkbaar is de crisis nog niet diep genoeg

Vier glazen wijn, vier ZOOM vensters en een gezamenlijke cheers! De eerste virtuele verjaardag toost is een feit. Meteen erna een bijeenkomst via het internet met 28 medestudenten en vier docenten, over de cursus de komende drie dagen, die uiteraard ook virtueel gaat plaatsvinden. Veel wordt vloeibaar in deze tijd.

Maar hoe vrolijk het allemaal ook lijkt; we maken ons best wel zorgen. Als ex-pats ver van huis en familie. In een land met een onnavolgbare president. Waar wapens vrij verkrijgbaar zijn en tot de essentiële winkels worden gerekend. Waar gouverneurs smeken om landelijke coördinatie, omdat ze elkaar beconcurreren op de prijs van een mondkapje. Waar in New York City alleen al 196 mensen stierven en er in de staat ruim 26.000 mensen besmet zijn.

Naderend onheil

In onze hoofden een groeiend gevoel van naderend onheil. We lezen en (z)appen ons suf. Verschrikkelijke prognoses, politieke duidingen, verhalen van slachtoffers, maar ook hoopgevende beelden van zingende mensen op hun balkon, boodschappen voor de deur van de oude buurvrouw en grappige filmpjes. We kunnen geen rust vinden.

We maken ons grote zorgen over de kwetsbare mensen hier, het falende gezondheidssysteem, het zwalkende beleid van het Witte Huis. We horen van mensen die nog maar een maand geld hebben om van te leven, nu ze ontslagen zijn. Mensen zonder zorgverzekering of ziekteverlof die niet durven te zeggen dat ze ziek zijn. Kinderen die afhankelijk zijn van het eten wat de scholen verschaffen waardoor alleen daarvoor de scholen in mijn county nog open zijn. Ondertussen is de wapenverkoop is enorm toegenomen. Brace for impact…

Anticiperende rouw

Tussen alles wat ik las stuitte ik om een interview met David Kessler. Volgens Kessler, een vooraanstaande expert op het gebied van rouwverwerking staat die onrust die we collectief voelen voor rouw. We hebben het gevoel dat de wereld is veranderd en hoewel we weten dat deze situatie tijdelijk is, voelt het niet zo en we weten dat het ons voor altijd zal veranderen. Kessler vergelijkt het met het gaan naar het vliegveld dat na 9/11 voor altijd anders is.

Het is anticiperende rouw. Rouw die je voelt als iemand te horen heeft gekregen dat hij niet meer lang te leven heeft. Naderend onheil en je weet niet waar het vandaan zal komen. Dat doet wat met je gevoel van veiligheid. Mijn jongste van 9 jaar slaapt al weken elke avond bij ons op de kamer. Ik weet zelf nog zo goed dat toen ik zo oud was als zij hoe de kernwapenwedloop mij uit de slaap hield. Zo bang, dat ik het nu nog kan voelen. Op welke nieuwe wereld moeten we ons voorbereiden?

Rouw kent verschillende fasen volgens Kessler. Ontkenning: Dit virus zal ons niet te pakken krijgen. Boosheid: Hoe heeft dit zover kunnen komen? Onderhandelen: Ok, als we nu nog twee weken binnen blijven, kunnen we met Pasen weer naar buiten? Verdriet: Hoe heeft het zover kunnen komen en gaat dit aflopen? En acceptatie. Ok, ik kan mijn handen wassen. Ik kan afstand houden. Ik kan gezond leven proberen te leven. En daar, zegt Kessler zit onze kracht. Het gevoel in alle onzekerheid en onveiligheid toch iets van te vinden van controle. Grip.

Blijkbaar is de crisis nog niet diep genoeg

Het laatste stadium van rouw is volgens Kessler: het zoeken naar betekenis. Maar welke betekenis? Zal dit de tijd zijn waarin het individualisme gekeerd wordt? Waarin we kiezen ons terug te trekken uit de ratrace? Gaan we gevoed door het vele samenzijn meer tijd voor elkaar nemen, voor bezinning, voor rust? Ontdekken we dat het best wat minder kan met die mobiliteit? Ik weet het niet. We zijn pas zo kort onderweg.

Voorlopig zijn de schappen hier nog leeg, staan er rijen voor de wapenshop en zijn er bedrijven die flinke winst hopen te halen uit de ellende van een ander. En de twee partijen die hier het land moeten besturen kunnen het na weken maar moeizaam eens over worden over hoe het geld besteed moeten worden. Blijkbaar is de crisis voor hen nog niet diep genoeg. En moet het rouwen voor hen nog beginnen.

Dat nieuwe normaal, hoe normaal is dat?

Ik loop haar tegen het lijf op de universiteit. We stellen ons aan elkaar voor. Ze vertelt dat ze werkt voor de Republikeinse Partij. Wacht. Deze leuke, slimme en empathische jonge vrouw, werkt voor de partij van Trump?

Het zegt weinig over haar, maar des te meer over mij. In mijn hoofd heeft zich blijkbaar een plaatje gevormd van mensen die voor en tegen Trump zijn. En zij past er niet in. Trump-aanhangers zijn mannen met een cowboyhoed op, een revolver aan de riem en een federatie-vlag in het veld voor hun huis en niet voor enige reden vatbaar. Oké, ik overdrijf, maar toch.

Wie zijn deze Trump-stemmers?

Maar het triggert me wel. Wie zijn deze Trump-stemmers? In de blauwe bubbel waar ik leef, waar slechts vier procent voor Trump als president stemde in 2016 , kom ik ze niet bepaald dagelijks tegen. Ik wil begrijpen wat hun drijfveren zijn. Waar komen ze vandaan? Hebben we iets gemeen? Was ik misschien ook Republikein geweest als ik hier was geboren? Hoe verklaren zij de polarisatie die dit land in de greep heeft?

Ik probeer van alles om in contact te komen met deze anders-dan-ik-denkenden. Vanavond ga ik met een vriendin naar een bijeenkomst van Better Angels. Een groeiende beweging die door heel Amerika heen Republikeinen en Democraten met elkaar in gesprek brengt, om meer begrip voor elkaars standpunten te krijgen. Aan de rode (Republikein) of blauwe (Democraat) naamsticker zijn ze te herkennen.

De NRA-man die ik tegenkom op deze bijeenkomst verloor een vriend aan zelfmoord met een wapen. De zoon van de Brit werd ernstig gewond bij de schietpartij op Virginia Tech in april 2007.

Wapengeweld

Vanavond gaat het over wetten in de staat Virginia, waar dit debat plaatsvindt, om wapengeweld tegen te gaan. Een onderwerp dat altijd veel emoties oproept. Het kerkzaaltje is voor driekwart gevuld. Ik zie weinig jonge mensen. Als ik naar mijn plaats loop stop ik in mijn hoofd automatisch mensen in een rood of blauw hokje. Maar een blik op de sticker laat zien dat ik er vaak naast zit. Mijn sticker is blanco.

De voorstander in het debat is een breedgeschouderde man die voor de NRA, de ‘vakbond’ voor wapenbezitters in Amerika, werkt. Hij heeft duidelijk vaker dit soort debatten gevoerd en werpt met veel schwung en bravoure zijn feiten en gedachten het publiek in.

De tegenstander is een van oorsprong Engelse heer, die op bescheiden toon en met een stiff upperlip de andere kant van de zaak vertelt belicht. Beiden hebben hun persoonlijke geschiedenis met wapens. De NRA-man verloor een vriend aan zelfmoord met een wapen. De zoon van de Brit werd ernstig gewond bij de schietpartij op Virginia Tech in april 2007.

Een grijs gebied

Ik ben al lang opgeschoven in het debat over wapenbezit sinds ik hier woon. In dit uitgestrekte land waar de politie niet in een kwartier bij je huis kan zijn, is het een veilig idee dat je je gezin kunt beschermen tegen wilde dieren of mensen die het op jou of jouw bezittingen hebben voorzien.

Maar er is een heel grijs gebied tussen hoe je dat bezit dan reguleert. Hoe weet je of iemand misschien psychisch in de war is als hij een wapen koopt? Mag je met een wapen over je schouder zomaar over een farmers market lopen? En waarom zou de overheid dat eigenlijk mogen bepalen?

Debat dat geen debat mag heten

Over deze vragen gaat het ‘debat’, want debat mag het eigenlijk niet heten. De heren houden een betoog en vervolgens wordt een vraag voorgelezen van het kaartje dat we hebben mogen inleveren. Die vraag moeten dan binnen 2 minuten beantwoorden. Ik vraag me af of ze bang zijn dat het debat anders zou ontsporen.

De NRA man is – uiteraard – voor zo’n minimaal mogelijke bemoeienis van de overheid met de wapenbezitter. Het is het recht van elke Amerikaan, vastgelegd in het 2e amendement om een wapen te mogen bezitten om zijn familie en bezittingingen te verdedigen.

‘Wil je al die 100 miljoen Amerikanen die 400 miljoen wapens bezitten en zich trouw aan de wet houden dat recht ontnemen? De meeste ongelukken gebeuren immers door criminelen die illegale wapens hebben. We willen geen patchwork deken aan regels waarbij je postcode bepaalt wat je wel of niet mag.’

De correlatie tussen wapenbezit en het aantal dodelijke slachtoffers wuift hij weg: ‘Je kunt dat niet zo zeggen, er spelen altijd zoveel zaken. Bovendien gaan er meer mensen dood door andere wapens dan door geweren.’

De Engelsman schiet gaten in de redenatie. Het tweede amendement is nooit bedoeld waarvoor de NRA het gebruikt. Het is ooit ingesteld om mensen te kunnen bewapenen om te vechten tegen de Engelsen toen er nog geen leger was.

De Engelsman vindt juist dat de overheid regels moet stellen. Het is te makkelijk om aan een wapen te komen zonder dat iemand achtergrond gecheckt moet worden bijvoorbeeld. En waarom zou je met een machinegeweer demonstratief over je schouder over de markt moeten lopen?

Ik hoor geen nieuwe dingen en ik vraag me af hoe dit nu echt bijdraagt aan een betere verstandhouding over en weer.

Nieuwe normaal

Het wordt eigenlijk pas echt interessant na het debat, als een jonge vrouw achter ons mij op de schouder tikt. ‘Ik waardeer het echt enorm dat jullie hier zijn!’ Uit haar sticker blijkt dat ze Democraat is. Ze is al langer bezoeker van de avonden die deze club organiseert.

Ik onderdruk de neiging om in debat te gaan, omdat ik me realiseer dat zij waarschijnlijk hetzelfde van mij zou kunnen denken: waarom zou ik als buitenlander een mening moeten hebben over wat er in haar land gebeurt?

We vragen haar hoe ze de polarisatie in dit land verklaart. ‘Het is Trump. Hij is zo extreem in zijn taalgebruik. Zijn gedrag creëert a new normal. Hij valt de pers voortdurend aan waardoor mensen gaan twijfelen aan feiten. Iedereen trekt zich daardoor steeds meer terug in zijn groep gelijkgestemden. Dat versterkt hun eigen mening en maakt het verschil steeds groter. Ik hoop dat hier bij deze bijeenkomsten de kloof kleiner wordt door begrip te kweken voor elkaars meningen en erover in gesprek te gaan.’

Een Republikein over de Brexit

Ineens schuift een elegante oudere dame aan. Haar gezicht mooi in de make-up, korte blonde coupe en smaakvol gekleed. Ik scan meteen haar naamsticker: rood. Benieuwd waarom zij hier is.

Maar voordat ik die vraag kan stellen vuurt ze de vraag op ons af wat we van de Brexit vinden. Een beetje overrompeld mompel ik iets over dat ze er nog wel spijt van zullen krijgen. Als een schooljuf doceert ze: ‘Heb je de speech van Boris Johnson gezien? Nee? Nou dat moet je doen, dan snap je het wel.’

Ik ben beetje perplex. Een Amerikaan die mij gaat vertellen wat ik van iets moet vinden van wat er in Europa gebeurt? Ik onderdruk de neiging om in debat te gaan, omdat ik me realiseer dat zij waarschijnlijk hetzelfde van mij zou kunnen denken:  waarom zou ik als buitenlander een mening moeten hebben over wat er in haar land gebeurt?

Alles is politiek…

De dame vertelt dat ze van Scandinavische afkomst is, Zweedse opa en Deense oma. In haar blonde haar, scherpe gelaatstrekken en lange gestalte herken ik iets terug van haar Europese voorouders. Het schept een band. Ze vertelt dat ze grote moeite heeft met een overheid die in haar ogen een steeds grotere greep op de samenleving probeert te krijgen. ‘We verliezen onze vrijheid. Dat is waar Amerika op is gebouwd!’

We vinden elkaar in onze verbazing over de vele toestemmingsformulieren die je moet invullen als je kind 100 meter van school een project doet of naar een kinderfeestje gaat. Over de kramp waarmee ouders hier met hun kinderen omgaan. Zomaar op straat spelen is er vaak niet bij. Je loopt het risico als kind en ouder opgepakt te worden. Onbegrijpelijk. ‘Ik heb mijn kinderen, denk ik, goed opgevoed, want ze wonen inmiddels door heel Amerika!’

Dan vragen we haar wat haar verklaring is voor de polarisatie in dit land. Ze wordt fel. ‘Het is de schuld van de media. Die geven een valse weergave van de werkelijkheid, van wat Trump doet.’ Ze noemt allerlei voorbeelden die haar gelijk moeten bewijzen. Klimaat, de impeachment-procedure. Ik zwijg.

Post-truth tijdperk

Het bijzondere van deze twee vrouwen is dat ze feitelijk, hoewel diametraal in hun opvatting over Trump en waar het met dit land heen moet, hun afkeer van de media delen. De media die in hun ogen de polarisatie voedt.

Laatst zag ik de documentaire America’s Great Divide, een aanrader. Deze tweedelige serie probeert een verklaring te vinden voor het ontstaan van deze enorme kloof die dwars door de samenleving loopt.

In de documentaire wordt ook gesproken over het post-truth tijdperk: een tijd waarin het inspelen op de emoties en persoonlijke overtuigingen van de publieke opinie grotere impact heeft dan het inbrengen van objectieve feiten. Het gaat er dus niet om wat, maar vooral hoe je het zegt. Feiten zijn niet meer zo relevant.

De opkomst van internet speelt een grote rol. Daar floreren in hoge snelheid niet gecheckte stellingen die zo verworden tot alternatieve feiten: alternative facts. Je hoeft alleen maar even op Twitter te kijken hoe dat werkt…

Niet alleen via de social media gebeurt het. Ik zie ook op de diverse media-zenders, van CNN tot Fox News hoe zij proberen in te spelen op de emoties van mensen meer dan feiten. De zichtbaar getergde anchorman van CNN die zijn irritatie niet onder stoelen of banken steekt alsof hijzelf wordt geschoffeerd, als de resultaten bij de caucus in Ohio niet door komen. Of hoe er over klimaatverandering wordt gesproken bij FOX. Het zijn maar een aantal voorbeelden, maar nergens heb ik een meer verdeelde pers gezien dan in dit land.

Maar politiek is ook niet alles…

De beweging van Better Angels groeit. De organisatie is inmiddels actief in 50 staten. Blijkbaar is er behoefte aan een plaats waar men op een respectvolle en overwogen manier op basis van feiten met elkaar kan spreken en elkaar probeert te begrijpen. Dat geeft hoop in deze verdeelde wereld.

Het is ook wat deze twee vrouwen hier brengt: een verlangen om weg te komen uit de gespletenheid in dit land. We wisselen adressen uit. Wie weet ga ik nog wel een keer een kop koffie drinken met een van hen.

Wederom leer ik dat alles politiek is, maar politiek ook niet alles is. Iemand is meer dan haar politieke voorkeur. Soms zijn mensen ook gewoon aardig en slim. Zoals die jonge vrouw op de universiteit. Tijd voor mij om wat hokjes te sluiten.

Welke Republikein durft het op te nemen tegen Trump?

‘Vrouwen kunnen de presidentsverkiezingen niet winnen.’ Dat zou Bernie Sanders, een van de koplopers in de verkiezing van de Democratische presidentskandidaat gezegd hebben. De woorden vielen tijdens een gesprek in 2018 met Elisabeth Warren, een andere top-kandidaat. Een spin uit het kamp-Warren om de rivaliteit tussen deze twee kandidaten, die tot voor kort als bondgenoten in het linker kamp elkaar uit de wind hielden, op te poken.

Het begint er blijkbaar om te spannen. En dan schuift de scheidslijn van wat als ‘behoorlijk’ wordt gezien en wat niet gemakkelijk op. Binnenkort is immers de eerste caucus, de stemming onder Democratische delegates over wie de presidentskandidaat gaat worden. En de winnaar gaat het opnemen tegen president Trump.

Maar terwijl ik zat te kijken naar het laatste debat, vroeg ik me af hoe het eigenlijk zit met de Republikeinse presidentskandidaten? Zijn er mensen die het op durven te nemen tegen Donald Trump? De populariteit van Trump onder zijn eigen achterban is extreem hoog. Volgens een peiling van YouGov steunt maar liefst 88% van de Republikeinen hun president. Het is dus zeer waarschijnlijk dat Trump de kandidaat zal worden voor de Republikeinen en – mark my words – op 20 januari 2021 opnieuw de bewoner zal worden van het Witte Huis.

En toch zijn er bravehearts die het aangaan. Drie blanke mannen van boven de vijftig. Ik stel ze even voor.

Joe Walsh

Joe Walsh op Facebook

De eerste die bekendmaakte dat hij het wilde opnemen tegen Donald Trump was Joe Walsh. Hij is lid geweest van het Huis van Afgevaardigden namens Illinois en was tot voor kort de presentator van een conservatieve radioshow. Als voormalig lid van de Tea Party, een rechtse groep binnen de Republikeinse Partij, staat hij bekend om zijn libertaire en conservatieve opvattingen. De Tea Party waarvan Sarah Palin (de running mate van de Republikeinse presidentskandidaat John McCain) een belangrijk gezicht was.

Van Walsh moeten de belastingen omlaag, is de zorgverzekering alleen voor degenen die het echt nodig hebben en hij is sterk voorstander van het Tweede Amendement (het recht om een wapen te hebben). Opvallend is dat hij fel is over het uit elkaar halen van families bij de Mexicaanse grens, een wat a-typische opvatting voor deze rechtse Republikein.

Ook staat hij bekend om zijn in your face-stijl. Zo noemde hij Obama een enemy of the state en a muslim. Tijdens de verkiezingscampagne in 2012 bekritiseerde hij zijn Democratische tegenstander Tammy Duckworth, een oorlogsveteraan die haar beide benen verloor tijdens de oorlog in Irak. Hij vond haar geen true hero. Echte helden zouden zich niet laten voorstaan op wat ze hebben gedaan, aldus Walsh. Opmerkingen die hem op veel kritiek kwamen te staan.

Ook staat hij bekend om zijn in your face-stijl. Zo noemde hij Obama een enemy of the state en a muslim.

Deze dagen is hij bezig met een strijd tegen de RNC, de Republikeinse Partij, die volgens hem ‘de democratie aanvalt’. In 20 staten is besloten geen Republikeinse primaries te houden. Volgens Walsh is het ondenkbaar dat kiezers niet kunnen stemmen nu de president in het ene na het andere schandaal is verwikkeld. Wordt vervolgd.

Mark Sanford

Mark Sandford op Facebook

Dan Mark Sanford. Ook oud-lid van het Huis van Afgevaardigden namens South Carolina en oud-gouverneur van deze staat. Hij wordt gezien als een ‘financiële havik’ en degene die het meeste oog heeft voor het bedrijfsleven. Hij vraagt aandacht voor de toename van de schuld, de tekorten en de overheidsuitgaven. Volgens Walsh stevent Amerika af op de grootste financiële storm sinds de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Hij haalde in 2009 het nationale nieuws toen hij een paar dagen van de radar was. Hij zou de Appalachian Trail lopen, een lange afstandsroute die van Maine naar Georgia loopt, naar eigen zeggen. Maar hij bleek ondertussen bij zijn minnares in Argentinië te zitten. Een daad die hem zijn huwelijk kostte, maar uiteindelijk niet verhinderde om alsnog gouverneur te worden en nu dus een van de drie tegenkandidaten van Donald Trump.

Bill Weld

Image may contain: 1 person, closeup
Bill Weld op Facebook

Dan de laatste: Bill Weld. Oud-gouverneur van Massachusetts. Een sociaal-liberale Republikein uit New England. Bij de vorige verkiezingen was hij de vicepresidentskandidaat voor de Libertarische Partij. Zijn agenda laat zich samenvatten in de woorden ‘voor een overheid die uit onze portemonnee blijft en uit onze slaapkamer’.

Hij is voor abortus en huwelijken tussen mensen van gelijk geslacht, legaliseren van marihuana en voor het weer aansluiten bij het klimaatverdrag van Parijs. Voor wat betreft fiscaal beleid: minder belasting en minder overheidsuitgaven. Hij wordt gezien als degene die de meeste kiezers kan trekken uit de groep van sceptische Republikeinen die voornamelijk in de steden en voorsteden wonen.

Trump van de troon stoten

Alle drie de kandidaten hebben gemeen dat ze zich naast kritiek op het beleid van Trump opstellen tegen de stijl van deze president die volgens hen zorgt voor verdeeldheid en politieke patstelling. Sanford heeft openlijk kritiek op de twitterende president, die hij verwijt dat grote problemen die Amerika heeft niet worden opgelost door tweets.

Alle drie de kandidaten hebben gemeen dat ze zich naast kritiek op het beleid van Trump opstellen tegen de stijl van deze president die volgens hen zorgt voor verdeeldheid en politieke patstelling.

Daarmee is meteen ook hun motivatie duidelijk gemaakt. Zij willen een discussie opstarten over de richting van de Republikeinse partij, die in hun ogen te veel achter de president aanloopt. Met deze boodschap zullen ze ongetwijfeld weifelende kiezers aanspreken, maar volstrekt onvoldoende om Trump van de troon te stoten.

Zolang echter de Democratische presidentskandidaten elkaar vliegen afvangen met wat wel en niet gezegd is over een vrouwelijke president en de Democraten geen overtuigend breedgedragen alternatief kunnen bieden voor de huidige president, lacht Donald Trump in zijn vuistje. Die twittert zich gewoon weer op 20 januari 2021 het Witte Huis in, voor een nieuwe periode van vier jaar als president van Amerika.

Deze column verscheen ook op hetanderamerika.nl

State of Chaos, over oude rituelen en nieuwe media

Gisteravond zat ik aan de buis gekluisterd. Gefascineerd en licht verbijsterd. Het leek op een tafereel zo weggelopen uit het begin van de vorige eeuw.  En waarschijnlijk was dat het ook. Dat kan niet goed gaan.

Stel je voor: een grote fel verlichte zaal. Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad, of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademende platteland.

Stemmen met de voeten

In de zalen kwamen langzaam mensen binnendruppelen. Jong en oud. Sommigen behangen met buttons en sjaals van hun kandidaat. De meesten wisten al op wie ze wilden stemmen. Maar voor degenen die twijfelden waren er enthousiaste aanhangers van de Democratische presidentskandidaten om ze – vaak letterlijk – over de streep te trekken. De ruimte was namelijk ingedeeld in vakken. Elk vak stond voor een Democratische presidentskandidaat. Op het signaal gingen de aanwezigen in het vak staan van hun favoriete kandidaat. Stemmen met de voeten.

Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademde platteland.

Vervolgens kwam er iemand langs die de stemmen telde. De mensen steken hun hand op. Als hun opgestoken arm is geteld laten ze braaf hun hand zakken. Het aantal stemmen wordt doorgegeven. Elke kandidaat die onder de 15% blijft is ‘af’. Degenen uit die vakken van de kandidaten die onder die drempel zaten, mogen in de andere vakken gaan staan of gewoon naar huis. Dit gaat door totdat de overgebleven kandidaten allemaal minimaal 15% van de stemmen hebben.

Dan wordt er volgens een ingewikkelde rekenformule een aantal vertegenwoordigers, delegates toebedeeld op basis van het percentage stemmen. Deze delegates mogen dan naar de nationale conventie van de Democratische Partij in juni om de presidentskandidaat te kiezen.

Ben je er nog?

Verwarring

Dit was een verslag van de caucus die gisteren in Iowa plaatsvond. We schreven er al eerder over. De eerste staat waar er stemmingen waren over de Democratische presidentskandidaten. Een bepalende verkiezing waar eerder Barack Obama zijn grote onverwachte overwinning behaalde. De verwachtingen voor deze caucus zijn dus gespannen. Ik besluit niet te gaan slapen voordat de uitslag bekend is.

Tien uur, elf uur. Nog steeds niks. De nieuwszenders zijn in verwarring. Om twaalf uur besluit ik te gaan slapen. What is happening?

Als ik wakker word is het eerste wat ik doe kijken naar het nieuws uit Iowa. Maar nog steeds niks. De media zijn geirriteerd. Het verhaal gaat dat de app die werd gebruikt waarmee de stemmen moeten worden doorgegeven niet goed functioneert. De techniek staat voor niets, maar dat is vandaag wel heel letterlijk… De kandidaten zijn inmiddels naar de volgende staat gevlogen om campagne te voeren en claimen hun eigen overwinning.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

State of the Union

En dat allemaal op de dag dat de president zijn State of de Union houdt. Een van de belangrijkste speeches van het jaar. Donald Trump was er vanmorgen als eerste bij om te twitteren dat deze Democratische caucus een volslagen ramp is: ‘Niets werkt, net zoals toen zij (de Democraten red.) het land leidden’.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

Ondertussen kan hij het record aan aantal stemmen in de geschiedenis van deze staat op zijn conto schrijven. Meer dan Obama destijds kreeg bij zijn herverkiezing in deze staat. 97,1% van de Republikeinse causus stemmers gingen voor Trump. Vanavond staat er een president in het Congres die met meer zelfvertrouwen dan ooit zijn State of the Union zal uitspreken. Dankzij een booming economie, een mislukte impeachment en een niet functionerende app van de Democratische caucus.

Eerder gepubliceerd op www.hetandereamerika.nl

Wat doe jij als het woord impeachment valt tijdens een vredig Kerstdiner?

Stel je voor: het is Kerstavond. Je bent uitgenodigd om te eten bij vrienden of familie. De tafel is mooi gedekt, de kerstboom flonkert, Christmas carols klinken zacht op de achtergrond. Je wilt net een hap van de kreeftenbisque nemen, als je overbuurman ineens stelt: ‘Die hele impeachment van Trump is een disgrace voor ons land.’ Je verslikt je bijna in je soep. Wat doe je dan? Zwijg je of voel je je geroepen jouw visie op tafel te leggen?

Deze vraag zal bij veel kerstdiners spelen dit jaar. Het onafhankelijke en onpartijdige Pew Research Center deed er onderzoek naar. Daaruit blijkt dat 48% van de Amerikanen zegt dat ze hun visie over Trump zullen delen met diegenen die het er niet mee eens zijn, terwijl 51% dat niet zou doen. Interessant is dat Trump-aanhangers meer geneigd zijn de discussie aan te gaan met tegenstanders dan andersom.

Kloof groter en persoonlijker

De kloof tussen Republikeinen en Democraten is de afgelopen jaren flink toegenomen en persoonlijker geworden. Beide groepen schrijven negatieve karaktertrekken toe aan de ander. Zo vindt 55% van de Republikeinen dat Democraten immoreler zijn dan andere Amerikanen. 47% van de Democraten zegt hetzelfde over de Republikeinen.

Over het algemeen schrijven met name Republikeinen negatieve eigenschappen toe aan de andere groep. Er is daarop een uitzondering: 75% van de Democraten beschrijft de Republikeinen als meer closed-minded dan andere Amerikanen, tegenover 64% van de Republikeinen.

Best wel forse percentages die niet echt een goed uitgangspunt vormen voor een gelijkwaardig gesprek. Drie jaar geleden waren die percentages nog flink lager, 47% van de Republikeinen en 35% van de Democraten vond dat de andere groep minder moraal had.

Onderzoek

Communicatie-deskundige Linda Doornbosch doet in Amerika promotie-onderzoek naar de vraag hoe dialoog de sociale cohesie – die noodzakelijk is om in een democratie samen te kunnen leven en werken – in (lokale) gemeenschappen kan versterken en polarisatie kan tegengaan.

Linda: ‘Toen we ruim drie jaar geleden – vlak voor de verkiezing van Donald Trump – vanuit Nederland naar de VS verhuisden, viel me de enorme verdeeldheid in Amerika op. En dan doel ik niet alleen op de politieke kloof tussen Republikeinen en Democraten, maar ook op de scheidslijnen tussen zwart en wit, rijk en arm, man en vrouw, etcetera. Ik ben me toen gaan verdiepen in de oorzaken van de toenemende polarisatie in de Amerikaanse samenleving, die overigens ook in Nederland en andere Europese landen waar te nemen is.’

Onderzoek laat zien dat wanneer mensen alleen met gelijkgezinden praten, hun eigen mening en ideeën vaak extremer worden. Een gebrek aan diepgaande face-to-face contacten tussen verschillende groepen kan leiden tot angst, onbegrip en zelfs haat.

Volgens Linda is een oorzaak van dit onbegrip dat Amerikanen in de afgelopen decennia letterlijk in hun eigen tribes met gelijkgestemden zijn gaan wonen. Daarnaast verkeren ze op het internet vaak in hun eigen filter bubbles. Een gevolg is dat veel mensen niet of nauwelijks in aanraking komen met anderen die een verschillende achtergrond of denkwijze hebben. Onderzoek laat zien dat wanneer mensen alleen met gelijkgezinden praten, hun eigen mening en ideeën vaak extremer worden. Een gebrek aan diepgaande face-to-face contacten tussen verschillende groepen kan leiden tot angst, onbegrip en zelfs haat.

Republikeinen vs Democraten

In haar onderzoek heeft ze onder meer gekeken naar de verschillen tussen Republikeinen en Democraten. Eén van de dialogen die ze daar bestudeert, is een gesprek tussen een Democraat en een Republikein over het controversiële onderwerp ‘klimaat’. Hierin komt duidelijk naar voren dat beide gesprekspartners hun standpunten op verschillende onderliggende waarden baseren.

Zo haalt ze de sociaal-psycholoog Jonathan Haidt aan die onderzoek heeft gedaan naar morele waarden van Amerikanen en die tot de conclusie komt dat de waarden van Democraten en Republikeinen verschillen. Waar Democraten vooral gericht zijn op waarden als harm (het voorkomen van leed) en care (zorg voor de naaste), blijkt dat Republikeinen ook andere waarden zoals loyalty (loyaliteit) en patriotism (vaderlandsliefde) hoog in het vaandel hebben staan.

Linda: ‘Wanneer je kijkt naar het huidige klimaatdebat zie je dat het vooral vanuit de liberale hoek wordt gevoerd. Republikeinen die toch vaak al minder met dit thema hebben – mede doordat een deel van de Evangelische achterban gelooft dat menselijk handelen geen invloed heeft op het klimaat omdat God de wereld bestuurt – voelen zich niet aangesproken door de manier waarop het onderwerp wordt geframed.

Hoe het dan wel zou kunnen? ‘Linkse media en politici leggen de nadruk op de schade van de klimaatverandering voor mens en milieu (harm & care) en de gevolgen voor de toekomst. Dit terwijl onderzoek uitwijst dat Republikeinen eerder tot actie zullen overgaan wanneer ze in hun eigen waarden worden aangesproken, bijvoorbeeld vaderlandsliefde en trots, het behoud van de mooie Amerikaanse natuur. Of wanneer het debat wordt gevoerd vanuit het verleden naar het heden. Bijvoorbeeld door aan te geven dat het aantal wilde dieren met 60 procent is gedaald sinds 1970.’

Dialoog in plaats van debat

Linda heeft zelf ook meegemaakt hoe verrassend het soms kan zijn geconfronteerd te worden met je vooroordelen. ‘Toen we nog maar twee weken in de VS woonden en we feitelijk nog niemand kenden, werden we door een Amerikaans gezin uit onze kerk uitgenodigd om Thanksgiving bij hen te vieren.

Toen we aan het eind van de avond dieper in gesprek raakten, ontdekten we dat het fervente Trump-aanhangers waren. Ik moest mijn beeld toen behoorlijk bijstellen, want deze zeer sociale, betrokken en hoogopgeleide mensen pasten totaal niet in het plaatje dat ik van de stereotype Trump-supporters had gemaakt.’

Nederland staat bekend om het poldermodel en ook ons politieke systeem is ingericht op meerdere partijen die moeten samenwerken. Wellicht zijn wij hierdoor meer gewend om compromissen te sluiten en komen we vaker terecht in het ‘grijze’ midden.

Vermijden

Het bespreekbaar maken van verschillen blijkt heel lastig. Daarom besluit ongeveer de helft van de Amerikanen er maar niet over te beginnen, volgens het Pew Research Center.

Dat is ook de inschatting van Linda. ‘In mijn omgeving ken ik verschillende mensen die aangeven dat binnen hun familie- en vriendenkring bepaalde onderwerpen – met name op het terrein van politiek, maar ook bijvoorbeeld racisme – taboe zijn. Om verhitte discussies te voorkomen of de sfeer niet te bederven, kiezen veel mensen ervoor om bepaalde onderwerpen domweg te vermijden.’

Maar ze denkt ook dat het hoort bij de Amerikaanse volksaard. ‘Persoonlijk heb ik de indruk dat Amerikanen in het algemeen ook meer zwart-wit denken en in gesprekken gericht zijn om de ander te overtuigen van hun gelijk. Dit maakt het lastig om op een constructieve manier van mening te verschillen.’

Nederland staat bekend om het poldermodel en ook ons politieke systeem is ingericht op meerdere partijen die moeten samenwerken. Wellicht zijn wij hierdoor meer gewend om compromissen te sluiten en komen we vaker terecht in het ‘grijze’ midden.’

Om verhitte discussies te voorkomen of de sfeer niet te bederven, kiezen veel Amerikanen ervoor om bepaalde onderwerpen domweg te vermijden.

Tips and tricks

Uit Linda’s onderzoek blijkt dus dat dialoog – als een specifieke vorm van communicatie die vaak wordt ingezet in conflictsituaties – een goede methode lijkt te zijn om mensen op een vruchtbare manier met elkaar te laten praten. En je hoeft het wiel niet alleen uit te vinden. Er zijn talloze organisaties en initiatieven die dialoog tussen verschillende groepen organiseren, zoals Better Angels en Listen First. Daar kun je technieken leren en oefenen om tot een betere verstandhouding te komen met politiek andersdenkenden, zonder daarbij mensen de kerstboom in te jagen.

En mocht dat oefenen niet meer lukken voor de Kerst… vreest niet. Op het internet zijn allerlei artikelen en filmpjes te vinden over hoe om te gaan met de spanningen tijdens de kerstmaaltijd. Van ‘zes manieren om met de impeachment van Trump om te gaan’ tot hilarische filmpjes. Humor werkt meestal goed. Doe er je voordeel mee!

Happy Holidays!

Verschenen op hetandereamerika.nl

De politieke strijd om de e-sigaretten voor kinderen

Op de pont van Staten Island terug naar New York loop ik zo ver mogelijk door naar voren. Daar heb je immers tijdens de overtocht het beste zicht op New York. Als ik probeer om de deur te openen naar buiten – dicht -, valt mijn oog op een soort USB-stick met een knipperend lampje, die in het raam ligt.

 

Hmm. Ik voelde me al een beetje ongemakkelijk door de speedboot die naast de veerboot vaart. Op de raft staat een vervaarlijk uitziende agent met iets wat voor mij op een mitrailleur lijkt. Blijkbaar wordt het vaartuig waar ik me in bevind als high-risk aangemerkt. Dan is een knipperende USB-stick genoeg reden om toch maar even naar een bemanningslid te lopen.

 

Als hij het apparaatje ziet, kan hij nauwelijks een glimlach onderdrukken. ‘Dat is een Juul. De USB-stick blijkt een ‘onschuldige’ elektronische sigaret te zijn. De kust is veilig.

 

Juuling

 

Juuling. In Amerika is het een begrip aan het worden. Een Juul-pod is een op een kleine USB-stick lijkende elektronische sigaret. Hij kan opgeladen worden via de USB-ingang van je laptop. De vloeistof die erin moet koop je via de drogist of -veelal- gewoon online.

 

De e-sigaret is enorm populair onder scholieren, hoewel het gebruik verboden is voor hen. Een op de vijf studenten tussen de 12 en 17 heeft gezien hoe een Juul werd gebruikt in school. 9,5% van de scholieren tussen de 15 en 17 jaar en 11% van de jongvolwassenen tussen de 18 en 21 jaar gebruikten volgens een studie uit 2018 de e-sigaret.

 

Toch maar even gecheckt bij mijn dochter van 14 jaar. ‘Ja, iedereen doet het, gewoon op het toilet. En nee, ik heb het nog nooit gebruikt.’ Ik geloof haar maar, tot het tegendeel is bewezen.

 

Het bedrijf Juul Labs is de maker van dit product. Het bedrijf had eind 2018 een marktaandeel van maar liefst 72% van de vaping markt. Het bedrijf ligt inmiddels onder vuur. Verschillende staten hebben vervolging ingesteld tegen Juul Labs omdat hun marketing gericht was op kinderen en tieners, hoewel het bedrijf dat uiteraard zelf ontkende. Maar met aangeboden smaken als bijvoorbeeld mango, suikerspin of de ol’ time favourite hier gummy bear-smaak, lijkt dat moeilijk vol te houden.

 

Even verslavend als cocaïne

 

Het gebruik van het product is niet zonder gevaar, zo waarschuwt de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). De nicotine in de juul-pod wordt direct onttrokken aan de bladeren van de tabaksplant, wat nicotinezout oplevert. Het bloed neemt deze vorm van nicotine snel op, is makkelijker te inhaleren en maakt het daardoor extra aantrekkelijk voor beginners.

 

De hoeveelheid nicotine in de sigaret is even verslavend als cocaïne en nog erger dan alcohol. Daarnaast kent de Juul een hogere dosis benzoëzuur dan andere e-sigaretten wat kan leiden tot hoesten, keelpijn, misselijkheid en overgeven bij langdurig gebruik.

 

Tenslotte lijkt de invloed op de hersenen groot. Kinderen die op jonge leeftijd begonnen zijn, vertonen een verminderde activiteit in de prefrontale cortex, dat de emoties reguleert en helpt plannen op langere termijn. Dat kan leiden tot een grotere gevoeligheid voor drugs en hogere impulsiviteit.

 

Rechtszaken

 

Veel is nog onduidelijk over de precieze impact op de gezondheid bij langdurig gebruik van de sigaret. De dood van een 18-jarige jongen wordt in verband gebracht met juuling. Hij stierf aan ademhalingsproblemen nadat hij drie jaar lang de e-sigaret had gebruikt. Zijn moeder heeft een rechtszaak aangespannen tegen Juul Labs.

 

Het Centers for Disease Control and Prevention (CDC) brengt inmiddels 2.291 gevallen van longaandoeningen in verband met vaping. Daaronder zijn 48 doden. Daarom zijn er al verschillende staten die rechtszaken hebben aangespannen tegen de maker van de Juul. De alarmbellen gaan dus overal af.

 

Trump vs Bloomberg

 

President Trump organiseerde op 22 november een rondetafelgesprek naar aanleiding van de stijgende cijfers met vertegenwoordigers van de tabaksindustrie en de anti-rooklobby. Hoewel hij twee maanden eerder pleitte voor een verbod op e-sigaretten, stelde hij bij deze bijeenkomst dat hij toch geen verbod wilde. Het zou volgens hem een zwarte markt creëren.

 

‘Als je het niet aan hen geeft, dan komt het illegaal hierheen.’ Dat zou juist voor meer slachtoffers zorgen. ‘In plaats van het hebben van een smaak die in ieder geval veilig is, gaat er dan een smaak komen die giftig is’, aldus Trump. Tijdens de bijeenkomst pleitte hij voor een verhoging naar 21 jarige leeftijd voor het gebruik.

 

Het interessante is dat Michael Bloomberg, de miljardair en oud-burgemeester van New York die onlangs is toegetreden tot het kamp van de Democratische presidentskandidaten, 160 miljoen dollar heeft uitgegeven aan een campagne in verschillende staten om e-sigaretten met een smaakje te verbieden. Daarmee staat hij dus lijnrecht tegenover de president.

 

In Nederland verboden

 

In Nederland is deze e-sigaret verboden. De Juul-pod is er wel te verkrijgen, maar het RIVM stelt dat het product illegaal is en waarschuwt voor het gebruik ervan. Hoewel er enkele gevallen van longaandoeningen bekend zijn die in verband worden gebracht met vaping, is het aantal slachtoffers onvergelijkbaar met de VS.

 

Ondertussen liggen de vullingen voor de Juul voor weinig bij Amerika’s grootste drogisterijketen Walgreens. De toekomst zal moeten uitwijzen of de bans op de juul-pods als alternatief voor de teruglopende verkoop van de oude sigaret, de e-sigaret zullen doen uitsterven.

 

Mijn vrees is dat het voorlopig nog niet zover is. De tabaksindustrie zet stevig in op een lobby richting de politiek, gezien Trump’s ommekeer. Maar misschien gaan de verkiezingen daar verandering in aanbrengen. Tot die tijd houd ik in ieder geval de USB-sticks van mijn kinderen beter in de gaten. Better be prepared…

Eerder gepubliceerd op HetAndereAmerika.nl

Het andere Amerika werpt nieuw licht op ‘2020’

Thanksgiving, de dag waarop Amerikanen traditioneel hardop dankzeggen voor de goede dingen in het leven, is een mooie dag om live te gaan met ons nieuwe platform Het Andere Amerika. Omdat wij, Mirjam, Sandy en Ingeborg, dankbaar zijn dat we voor langere tijd het avontuur konden aangaan in de VS en omdat we vanaf nu onze ervaringen met de buitenwereld willen delen. Vanuit het land waarover we ons dagelijks verbazen, omdat het leven er toch zo anders blijkt te zijn dan we van te voren hadden gedacht.

Amerika leer je pas echt kennen als je er meer tijd doorbrengt dan een gemiddelde vakantie waarin je zoveel mogelijk natuurparken en bezienswaardigheden probeert af te vinken. Wij hadden genoeg tijd om in de VS te kunnen aarden. Dat betekent dat het niet meer over Nederland gaat als je het over ‘thuis’ hebt, maar over de plek waar je met Amerikaanse vrienden een dag als Thanksgiving viert. Voor ons is deze dag niet langer een typisch Amerikaans cliché-fenomeen zoals we het uit films kennen, maar een bijzonder warme traditie die ons doet stilstaan bij het belang van gezondheid, familie, vriendschap en gemeenschapszin. En uiteraard een goed gedekte tafel.

In het persbericht hieronder lees je meer over onze plannen voor het komende jaar. Die bestaan kort gezegd uit het delen van verhalen die ons raken of intrigeren. En als we daarmee jou als bezoeker van Het Andere Amerika deelgenoot kunnen maken van onze eigen nieuwsgierigheid en verbazing en het Amerikaanse clichébeeld enigszins kunnen doorbreken, dan zijn we helemaal in onze opzet geslaagd. Laat ons dan ook vooral weten welke verhalen je graag van ons zou willen horen. Happy Thanksgiving!

Hartelijke groet,

Mirjam, Sandy en Ingeborg

PERSBERICHT

hetandereamerika.nl is een nieuw platform met persoonlijke verhalen vanuit de VS over de presidentsverkiezingen in 2020

Washington – Het komende jaar, in aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen in november 2020, gaan drie Nederlandse vrouwen schrijven, vloggen en bloggen over de verhalen achter de krantenkoppen.

Vanuit hun woonplaatsen Washington en New York laten Mirjam SterkSandy Verhoeve en Ingeborg van ’t Pad Bosch zich inspireren door hun uitgebreide netwerk, hun persoonlijke ervaringen en de dagelijkse gebeurtenissen in hun directe omgeving. Ze zoeken naar antwoorden op vragen als: wat vinden de Amerikanen van president Trump, van de schandalen, van de gespletenheid van het land? Waar komt de woede vandaan, waar gaat het land naartoe? Wat zijn de parallellen met Nederland of juist de verschillen en wat kunnen we ervan leren?

Het nieuwe platform hetandereamerika.nl brengt persoonlijke, verdiepende verhalen vanuit het politieke hart van de wereld. De site is in het leven geroepen om de jarenlange ervaring als politicus/programmamaker (Mirjam Sterk), multimedia-journalist (Sandy Verhoeve), psycholoog/schrijver (Ingeborg van ’t Pad Bosch) en expat (alledrie) te bundelen en via aansprekende verhalen in tekst, beeld en geluid te delen met iedereen die de complexe Amerikaanse samenleving graag iets beter wil begrijpen.

Door hun rol als insider én toeschouwer bieden deze vrouwen als geen ander een unieke blik op de achtergronden van het Amerikaanse nieuws, een perspectief dat voor Nederlanders veelal verborgen blijft. Redacties kunnen bovendien contact opnemen met de makers van Het Andere Amerika voor duiding, een achtergrondartikel, een column, een video of een fotoreportage. Welkom op hetandereamerika.nl!

EINDE PERSBERICHT

Better Angels tegen toenemende polarisatie

Ze noemen het een ‘moonlight hike’. Een wandeling met als enige lichtbron het schijnsel van de volle maan op het trekpad tussen de rivier de Potomac en het kanaal. Ik loop vooraan naast de leider van de groep. Een praatgrage man, die aangemoedigd door mijn vragen, gedreven vertelt over zijn vele wandelingen in de bergen in de omgeving. Als snel laat hij vallen, dat hij daarbij altijd een wapen draagt. Een wapen? Dat is in het gebied rond D.C. niet heel gebruikelijk…

 

Het is mijn eerste ‘cue’, dat ik wel eens naast een onvervalste Republikein zou kunnen lopen. Die tref ik niet vaak hier in mijn directe omgeving. Het is een aardige kerel, werkt in een constructie bedrijf, heeft kunstgeschiedenis gestudeerd (‘I love to come to Amsterdam to see ‘Ven Gohk’.’). Een bijzonder heerschap. Terwijl ik het pad afspeur naar slangen, klaagt hij over de vele hispanics die in zijn bedrijf werken en hoe zij geen enkele moeite doen om Amerikaans te worden. ‘Weet je, ze weten niet wat het is om Amerikaan te zijn.’ Als ik vraag wat dat dan is, antwoordt hij: ‘Vrijheid’. Whatever that may be.

Vrijheid

Het kost me geen moeite om hem aan het praten te krijgen over de impeachment procedure. ‘It’s a fraud!’ Georkestreerd door de Democraten en sommige Republikeinen om de aandacht af te leiden van hun betrokkenheid met de Russen. Trump vormt een goede afleider. ‘En het is niet eens legaal dit gestarte onderzoek!’ Het is duidelijk welke nieuwsbron hij luistert.

Mijn eerste reactie is verbijstering. Ik weet dat deze theorieën de ronde doen, maar had nog nooit een echte aanhanger gesproken. Mijn tweede is, dat alles in mij in de weerstand schiet, maar heeft het zin hier tegenin te gaan? Bovendien, het is best een aardige vent.

Binnenkort is het Thanksgiving. De grootste familiemaaltijd van het jaar. Gezinsleden reizen vanuit alle hoeken van het land naar een plek om het samen te vieren. Maar ook binnen deze families en vriendengroepen is de polarisatie doorgedrongen. Ook daar zal gedraai en gezucht worden, vermeden of wellicht hard het debat aangegaan worden.

 

Better Angels

In Amerika is een organisatie die Better Angels heet. Opgericht door 10 Trump en 11 Clinton aanhangers in 2016. Zij maken zich zorgen over een toenemende polarisatie in de samenleving.

‘(…) met de rancune en verdeeldheid die de afgelopen jaren te zien is geweest, heeft de polarisatie het hoogste niveau in de Verenigde Staten bereikt sinds de burgeroorlog’.

Door middel van het in gesprek brengen van Republikeinen en Democraten hopen ze  ‘te zien of we op een respectvolle manier het oneens kunnen zijn en iets gemeenschappelijks kunnen vinden’

Een bezoek aan zo’n workshop leert dat dat niet zo eenvoudig is. ‘Ik heb werkelijk geen idee hoe ik iets aardig kan zeggen over Trump’, riep een deelnemende Democraat wanhopig uit. Het zal vast niet anders zijn geweest aan de andere kant.

Maar toch kan deze grass-roots organisatie op steeds meer populariteit rekenen. Maar de tijd dringt volgens Better Angels We hebben nog niet het punt van geweld en chaos bereikt- nog niet. Maar zeker in onze steeds meer en gevaarlijk gefragmenteerde natie moeten we allemaal worden geraakt door iets “beters” in ons en in de instellingen die we samen bouwen.

 

Toch maar niet

Ik besluit maar niet tegen de man in te gaan. Het lijkt me tamelijk zinloos en ik wil deze maanverlichte avond ook niet verpesten. Hij zit vast niet op een tegenargumentatie van notabene een expat te wachten die voor een ‘better angel’ speelt. Ik ben tenslotte ook maar een buitenstaander.

Al voelt dat inmiddels steeds minder zo… Dus ik schud hem aan het eind van het pad de hand. ‘Hoe heet je eigenlijk?’ En nadat we onze namen hebben uitgewisseld gaan weer ieder ons weegs.