Het andere Amerika werpt nieuw licht op ‘2020’

Thanksgiving, de dag waarop Amerikanen traditioneel hardop dankzeggen voor de goede dingen in het leven, is een mooie dag om live te gaan met ons nieuwe platform Het Andere Amerika. Omdat wij, Mirjam, Sandy en Ingeborg, dankbaar zijn dat we voor langere tijd het avontuur konden aangaan in de VS en omdat we vanaf nu onze ervaringen met de buitenwereld willen delen. Vanuit het land waarover we ons dagelijks verbazen, omdat het leven er toch zo anders blijkt te zijn dan we van te voren hadden gedacht.

Amerika leer je pas echt kennen als je er meer tijd doorbrengt dan een gemiddelde vakantie waarin je zoveel mogelijk natuurparken en bezienswaardigheden probeert af te vinken. Wij hadden genoeg tijd om in de VS te kunnen aarden. Dat betekent dat het niet meer over Nederland gaat als je het over ‘thuis’ hebt, maar over de plek waar je met Amerikaanse vrienden een dag als Thanksgiving viert. Voor ons is deze dag niet langer een typisch Amerikaans cliché-fenomeen zoals we het uit films kennen, maar een bijzonder warme traditie die ons doet stilstaan bij het belang van gezondheid, familie, vriendschap en gemeenschapszin. En uiteraard een goed gedekte tafel.

In het persbericht hieronder lees je meer over onze plannen voor het komende jaar. Die bestaan kort gezegd uit het delen van verhalen die ons raken of intrigeren. En als we daarmee jou als bezoeker van Het Andere Amerika deelgenoot kunnen maken van onze eigen nieuwsgierigheid en verbazing en het Amerikaanse clichébeeld enigszins kunnen doorbreken, dan zijn we helemaal in onze opzet geslaagd. Laat ons dan ook vooral weten welke verhalen je graag van ons zou willen horen. Happy Thanksgiving!

Hartelijke groet,

Mirjam, Sandy en Ingeborg

PERSBERICHT

hetandereamerika.nl is een nieuw platform met persoonlijke verhalen vanuit de VS over de presidentsverkiezingen in 2020

Washington – Het komende jaar, in aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen in november 2020, gaan drie Nederlandse vrouwen schrijven, vloggen en bloggen over de verhalen achter de krantenkoppen.

Vanuit hun woonplaatsen Washington en New York laten Mirjam SterkSandy Verhoeve en Ingeborg van ’t Pad Bosch zich inspireren door hun uitgebreide netwerk, hun persoonlijke ervaringen en de dagelijkse gebeurtenissen in hun directe omgeving. Ze zoeken naar antwoorden op vragen als: wat vinden de Amerikanen van president Trump, van de schandalen, van de gespletenheid van het land? Waar komt de woede vandaan, waar gaat het land naartoe? Wat zijn de parallellen met Nederland of juist de verschillen en wat kunnen we ervan leren?

Het nieuwe platform hetandereamerika.nl brengt persoonlijke, verdiepende verhalen vanuit het politieke hart van de wereld. De site is in het leven geroepen om de jarenlange ervaring als politicus/programmamaker (Mirjam Sterk), multimedia-journalist (Sandy Verhoeve), psycholoog/schrijver (Ingeborg van ’t Pad Bosch) en expat (alledrie) te bundelen en via aansprekende verhalen in tekst, beeld en geluid te delen met iedereen die de complexe Amerikaanse samenleving graag iets beter wil begrijpen.

Door hun rol als insider én toeschouwer bieden deze vrouwen als geen ander een unieke blik op de achtergronden van het Amerikaanse nieuws, een perspectief dat voor Nederlanders veelal verborgen blijft. Redacties kunnen bovendien contact opnemen met de makers van Het Andere Amerika voor duiding, een achtergrondartikel, een column, een video of een fotoreportage. Welkom op hetandereamerika.nl!

EINDE PERSBERICHT

Better Angels tegen toenemende polarisatie

Ze noemen het een ‘moonlight hike’. Een wandeling met als enige lichtbron het schijnsel van de volle maan op het trekpad tussen de rivier de Potomac en het kanaal. Ik loop vooraan naast de leider van de groep. Een praatgrage man, die aangemoedigd door mijn vragen, gedreven vertelt over zijn vele wandelingen in de bergen in de omgeving. Als snel laat hij vallen, dat hij daarbij altijd een wapen draagt. Een wapen? Dat is in het gebied rond D.C. niet heel gebruikelijk…

 

Het is mijn eerste ‘cue’, dat ik wel eens naast een onvervalste Republikein zou kunnen lopen. Die tref ik niet vaak hier in mijn directe omgeving. Het is een aardige kerel, werkt in een constructie bedrijf, heeft kunstgeschiedenis gestudeerd (‘I love to come to Amsterdam to see ‘Ven Gohk’.’). Een bijzonder heerschap. Terwijl ik het pad afspeur naar slangen, klaagt hij over de vele hispanics die in zijn bedrijf werken en hoe zij geen enkele moeite doen om Amerikaans te worden. ‘Weet je, ze weten niet wat het is om Amerikaan te zijn.’ Als ik vraag wat dat dan is, antwoordt hij: ‘Vrijheid’. Whatever that may be.

Vrijheid

Het kost me geen moeite om hem aan het praten te krijgen over de impeachment procedure. ‘It’s a fraud!’ Georkestreerd door de Democraten en sommige Republikeinen om de aandacht af te leiden van hun betrokkenheid met de Russen. Trump vormt een goede afleider. ‘En het is niet eens legaal dit gestarte onderzoek!’ Het is duidelijk welke nieuwsbron hij luistert.

Mijn eerste reactie is verbijstering. Ik weet dat deze theorieën de ronde doen, maar had nog nooit een echte aanhanger gesproken. Mijn tweede is, dat alles in mij in de weerstand schiet, maar heeft het zin hier tegenin te gaan? Bovendien, het is best een aardige vent.

Binnenkort is het Thanksgiving. De grootste familiemaaltijd van het jaar. Gezinsleden reizen vanuit alle hoeken van het land naar een plek om het samen te vieren. Maar ook binnen deze families en vriendengroepen is de polarisatie doorgedrongen. Ook daar zal gedraai en gezucht worden, vermeden of wellicht hard het debat aangegaan worden.

 

Better Angels

In Amerika is een organisatie die Better Angels heet. Opgericht door 10 Trump en 11 Clinton aanhangers in 2016. Zij maken zich zorgen over een toenemende polarisatie in de samenleving.

‘(…) met de rancune en verdeeldheid die de afgelopen jaren te zien is geweest, heeft de polarisatie het hoogste niveau in de Verenigde Staten bereikt sinds de burgeroorlog’.

Door middel van het in gesprek brengen van Republikeinen en Democraten hopen ze  ‘te zien of we op een respectvolle manier het oneens kunnen zijn en iets gemeenschappelijks kunnen vinden’

Een bezoek aan zo’n workshop leert dat dat niet zo eenvoudig is. ‘Ik heb werkelijk geen idee hoe ik iets aardig kan zeggen over Trump’, riep een deelnemende Democraat wanhopig uit. Het zal vast niet anders zijn geweest aan de andere kant.

Maar toch kan deze grass-roots organisatie op steeds meer populariteit rekenen. Maar de tijd dringt volgens Better Angels We hebben nog niet het punt van geweld en chaos bereikt- nog niet. Maar zeker in onze steeds meer en gevaarlijk gefragmenteerde natie moeten we allemaal worden geraakt door iets “beters” in ons en in de instellingen die we samen bouwen.

 

Toch maar niet

Ik besluit maar niet tegen de man in te gaan. Het lijkt me tamelijk zinloos en ik wil deze maanverlichte avond ook niet verpesten. Hij zit vast niet op een tegenargumentatie van notabene een expat te wachten die voor een ‘better angel’ speelt. Ik ben tenslotte ook maar een buitenstaander.

Al voelt dat inmiddels steeds minder zo… Dus ik schud hem aan het eind van het pad de hand. ‘Hoe heet je eigenlijk?’ En nadat we onze namen hebben uitgewisseld gaan weer ieder ons weegs.

Journalistiek voor de vrede…

Ik ben gevraagd een column te schrijven voor het opinieplatform NieuwLicht. Hieronder vinden jullie mijn bijdrage!

https://nieuwlicht.eo.nl/artikelen/2019/10/journalistiek-van-de-vrede/

Een medische rekening van een tonnetje of meer….

De dag voordat we vertrokken naar Amerika zaten we bij de GGD. We hadden de lijst bij ons met vereiste inentingen per schooljaar in de staat Maryland. Met de arts probeerden we de boel te ontcijferen. Het was een drama. Andere cocktails van vaccins en sterktes….

De arts raakte volledig het overzicht kwijt. De sfeer werd er niet beter op. Uiteindelijk greep mijn man in en besloten we dat de kinderen respectievelijk 2, 3 en 4 inentingen zouden krijgen. De rekening was hoog. Maar lang niet zo hoog als die in Amerika zou zijn geweest. We betaalden zonder schroom. Klaar.

Niet dus.

Aangekomen in Amerika bleek er nog een gezondheidsonderzoek van een arts nodig te zijn. Een brief van de tandarts. En opnieuw een paar vaccinaties. Anders dan in Nederland zijn hier de vaccinaties niet gesubsidieerd door de overheid. Als je dan ook nog eens in Europa bent verzekerd zoals wij, betekent dat dat we alles eerst zelf moeten voorschieten.

The schoolnurse

Als ik denk alles voldaan te hebben lever ik opgelucht de papierwinkel in bij de schoolnurse, de verpleegster die elke school verplicht heeft om kinderen met kwaaltjes te verzorgen. Er staan twee bedden klaar waar ze op mogen liggen indien nodig totdat de ouders (of au pair) het kind ophaalt. Deze schoolverpleegster houdt ook de verplichte inentingen in de gaten. En medicijnen die de kinderen moeten slikken, moeten bij haar worden ingeleverd. Ook al is het Azaron voor een muggenbult. Onze schoolzuster is een flamboyante vrouw van Marokkaanse komaf die altijd een kleurige hoed en dito kleding draagt. Alsof ze zo bij Prinsjesdag is weggelopen.

Dat mijn dochter als snel de voordelen door heeft blijkt als ik na een paar dagen de verpleegster aan de lijn krijg: “Wist u dat uw dochter elke dag bij mij komt? Soms klaagt ze over buikpijn, soms zegt ze last van haar hoofd te hebben. Volgens mij is er niks aan de hand, ze mag even op het bed liggen (!) en dan laat ik haar meestal terug gaan naar de klas. Het leek haar goed dat ik het even wist. Even deze unieke aandacht in zo’n nieuwe wereld heeft op mijn jongste dochter een magische aantrekkingskracht. Ik beloof de nurse het te bespreken met haar.

De rekening

De gezondheidszorg is hier ingewikkeld voor een buitenstaander. Wat zijn de regels? Waar moet je waarvoor heen? Zo moest ik ‘lid’ worden van mijn huisarts, voordat ik überhaupt op consult kon komen. Zo tikte ik toch weer 135 dollar af. Vervolgens kom je eerst bij de nurse practitioner en heb je grote kans dat je de dokter helemaal niet te zien krijgt. Verzekeraars zitten vaak in dezelfde organisatie met de huisartsen en de specialisten uit het ziekenhuis. De klant betaalt daarvan uiteindelijk de rekening.

En die is best hoog. Een Nederlander die een fietsongeluk had gehad – auto doorgereden – betaalde na de vergoeding van de kosten door de verzekeraar alsnog ruim 2000 dollar. Ik hoorde van een vrouw die een te vroeggeboren tweeling kreeg die in de couveuse moest blijven. Ze moest de kosten eerst zelf voorschieten en dat liep al snel op tot honderdduizenden dollars. Na lang aandringen is de werkgever garant gaan staan.

Het totale kostenplaatje kwam boven de miljoen.

Is dat duur? Geen idee. In Nederland worden de plaatjes van de kosten grotendeels bij ons weggehouden. Hier krijg je de rekening gewoon te zien. Maar je moet het wel kunnen betalen. Er zijn wel vangnetten voor ouderen en arme mensen. Medicare en Medicaid. Obama heeft geprobeerd met de Affordable Care Act ook wel Obamacare genoemd de groep die onder Medicaid zou vallen te vergroten. Maar dat is nog niet gelukt.

Of ik wilde doneren

De voorwaarden verschillen per staat. Veel van de kosten, met name ook in de sfeer van medicijnen worden niet vergoed. En dan kan het snel van kwaad tot erger gaan. Ik kreeg onlangs een mail van de ouderraad of we geld wilden doneren aan een medewerker van de naschoolse opvang. Zij had in april te horen gekregen dat ze kanker had en was met behandelingen gestart. Inmiddels liepen de kosten zo hoog op dat ze haar auto had moeten verkopen (wat doe je hier in godsnaam zonder auto?) en diep in de schulden dreigde te zakken. Daarbij komt dat men hier ook geen officiële regeling voor ziekteverlof kent. Als je je baan wilt houden, zal je iemand moeten betalen die het tijdelijk voor je waarneemt. Ik heb geld overgemaakt.

Alsnog weer prikken

Gelukkig heb ik hier nog geen grote issues gehad. Mijn dochter kwam onlangs weer met een brief van de schoolverpleegster. De inhoud is onverbiddelijk. Kortgezegd: als ik niet zorg dat morgen aan alle verplichte inentingen voldaan is, dan mogen de kinderen niet meer naar school. Diepe zucht… Een nieuw jaar vraagt nieuwe inentingen, je moet het maar weten. Een snel bezoek aan de arts zorgt dat het zover gelukkig niet hoeft te komen. En de kinderen mogen weer naar school. So far, so good

 

(eerder verschenen op dewereldwijven.com)

‘Mama, we zijn geëvacueerd…’

‘Mama, we zijn geëvacueerd.’ Een Whatsapp berichtje van mijn dochter maandag die op dat moment op haar High School is. Vier woorden. Mijn hart zat meteen in mijn keel. ‘Het zal toch niet….?’. Ik probeerde haar te bellen, maar ze nam niet op. Die minuten dat je niet weet wat er aan de hand is. Ik kwam terug van hardlopen, reed toevallig in de buurt en besluit er naar toe te rijden. Bij de school staan er grote groepen leerlingen rustig buiten te wachten. De brandweer komt aanrijden. Ik haal adem. Alles lijkt onder controle. Maar toch.

Een ping van mijn telefoon: ‘Er was een ruzie’. Er blijkt een jongen met een koekenpan tijdens een les ingeslagen te hebben op een klasgenoot vanwege een vermeende rascistische actie. De jongen bleef maar doorslaan en is uiteindelijk met een taser door de politie tegen de grond gewerkt. In een rolstoel is hij afgevoerd. Het slachtoffer lijkt er goed van afgekomen te zijn. Wat als die koekenpan een pistool was geweest?

En dan dit filmpje. Van Sandy Hook, de lagere school waar een 20-jarige schutter in 2012 26 mensen neerschoot waaronder 20 kinderen. Ik heb met tranen in mijn ogen zitten kijken. Dit is dus de afschuwelijke realiteit hier, ik heb het al vaker benoemd. Het went nooit. En vandaag kwam het even heel dichtbij… #dutchieindc

Mijn leven terug…

Haar blonde hoofdje en de bovenkant van haar veel te grote rugzak komen nog net boven de struik uit.  Dan is ze uit het zicht. Ze is op weg naar haar eerste schooldag in de ‘4th grade’. De vakantie is voorbij. Met een zucht van opluchting doe ik de deur achter me dicht. Ik heb mijn leven weer terug…

 

Elf weken vakantie. Als kind had het me een walhalla geleken. Eindeloze vrije tijd. Zwemmen, buiten spelen, op kamp, lezen, bij vriendinnen een gat in de dag slapen. Maar voor de CEO van dit huishouden is het net iets te veel van het goede. Je komt een heel eind met een vakantie, een paar weken Nederland en vrienden die op bezoek komen. Maar juist die laatste loodjes. Als je kinderen niet meer naar het zwembad willen weet je dat de vakantie echt te lang duurt.

 

Nu het schooljaar is begonnen betekent het voor mij weer een aantal uren per dag waar ik zelf over ga. Ik snak ernaar D.C. weer in te gaan, ongestoord door een museum te lopen, te rennen of gewoon thuis een boek te lezen. Vooral dat ‘ongestoord’. Geen ‘mam, wat kan ik doen…..?’ of ‘J heeft mijn x (alle variaties mogelijk) van mijn kamer gepakt’, of ‘eten we dat al weer…?!

 

Voordat ik echter echt van mijn eigen tijd kan genieten, moet ik me nog wel door tientallen e-mailtjes worstelen. Dat de zomer weer voorbij is, blijkt ook uit mijn in-box. Dagelijks krijg ik zeker tientallen berichten van school over allerlei onderwerpen waarvan ik überhaupt niet wist dat ik daar iets mee moest of van moest vinden. De laatste ging over de verhuur van parkeerplaatsen aan seniors. Seniors, dat zijn dus de leerlingen in de laatste klas van de High School (17 en 18 jaar oud). Die komen vrijwel allemaal met hun (eigen) auto. En moeten dus een parkeerplaats huren voor hun – vaak riante – voertuig. Just saying. Maar mijn dochter is nog geen senior, dus wat moet ik er mee.

De informatiebulk lijkt hier nog groter dan in Nederland. Daar viel het ook al niet mee. En gelukkig hebben ze hier de groepsapp nog niet uitgevonden. Fingers crossed…

Ik vind het hier ook nog een stuk ingewikkelder. Als zijnde geen ‘native’ kost het me veel meer tijd te ontcijferen wat ze nu precies van me willen. Kaartjes kopen voor de sportwedstrijden op school? Ontbijtjes met het hockeyteam door de week? Een baksteen kopen die dan met je naam erop in de arena wordt gelegd zijnde sponsor? Veel mailtjes krijgen een opgetrokken wenkbrauw.

Het helpt ook al niet dat mijn kinderen nu op drie (!) verschillende scholen zitten die allemaal hun ongefilterde informatie doorsturen. Daarbij komt nog eens dat de oudste inmiddels in het hockeyteam van de High School zit. Dat levert een vierde nieuwe stroom van oneindige informatie op.

De eerste dag van mijn nieuwe leven heb ik dus doorgebracht – na mijn yoga les, hoera het kon weer! – met het leegmaken van mijn in-box. Niet echt iets waar ik naar uitkeek. Het is een van de onderdelen van mijn nieuwe bestaan waar ik niet echt aan kan wennen. Ik had daarvoor wel een leuke koffiebar uitgezocht ‘downtown’. Goede koffie maakt veel dingen allemaal net wat draaglijker. Maar morgen gaat mijn eigen leven dan echt beginnen. Ik ben niet thuis. De nieuwe e-mails zullen worden begroet door mijn afwezigheidsassistent.